her ihtiyaç giderme, her tatmin sadece anlık, belli bir süre için geçerli olabileceğinden, her seferinde yeniden eksiklik, yoksunluk hali ortaya çıkar. bu böyle sonsuza kadar sürüp gider. işte bu eksiklik durumu acı, ıstırap doğurur. "acının ne sınırı ne de sonu vardır. hayat sefalet ile can sıkıntısının arasında bir rakkas gibi gidip gelir. isteklerin yerine getirilmemiş olması sefaleti doğurur; yerine getirilir gibi olması da insanı bunalıma düşürür. bu dünyayı iyi ya da dünyaların en iyisi saymak yalnız aptallık değil küfürdür de. çünkü irade bile kendi görünüşlerinde kendini beğenmemektedir. dünya, düşünülebilecek dünyaların en kötüsüdür,şöyle azıcık daha kötü olsaydı, artık varolamazdı."
schopenhauer