Ruva
@Ruveyda1903
K̸i̸m̸s̸e̸n̸i̸n̸ ö̸l̸d̸ü̸ğ̸ü̸ y̸o̸k̸, y̸a̸ş̸a̸d̸ı̸ğ̸ı̸ d̸a̸. H̸e̸r̸k̸e̸s̸ b̸i̸r̸a̸z̸ v̸a̸r̸ o̸ k̸a̸d̸a̸r̸.
Şu anda okuduğu kitap
Yüreğimin ve aklımın en dibinde açılan ve taze taze kanayan bu derin yarayla bir elime sedef süslü aynayı, öbür elime teneke saplı feneri alıp annemle babamın odasındaki küf kokan ceviz gardırobun içine saklandığımı kimseler görmedi. Tam üç gün beni orada aramayı kimseler akıl edemedi.
Reklam
Sonra babam, beni hiç sevmeyen babam, bir gün, durup dururken, bana boş boş bakarken, ortada hiçbir neden yokken,
- Senin sesin de vücudun gibi çok çirkin, dedi.
Bunu dedi ve beni öldürdü, ölümü, soğuk suların fışkırdığı kaynaklara gömdü. İçim o günden sonra hiç ısınmadı.
Babalar kızlarına kötü şey söylemezler. Söylememeliler ...
Ama Gülsüm, kafasına takmıştı, çocuğu bir gün öldürecekti.
Oğuz kaç kez kadınları aralarında fısıldaşırken duymuştu:
- Yavrucağın büyümesini bekliyor; büyüsün öldürür bu günahsız garibi o deli kadın.
İşte bu yüzden Oğuz hiç büyümemeye karar verdi. Bu kararı verdiğinde yedi yaşındaydı.
Olduğuna inanmadığınız bir şeyi yok edemezsiniz. Ama
bir şeyin varlığını zedelemek istiyorsanız ona olan inancı yok
ederek işe başlayabilirsiniz.
Devamlı hasta gibiydi. Sanki yaşlı bir ruh taşırdı içinde. Sanki birkaç kez
ölmüş de dirilmiş gibi, ölümlerden yaşlanmaya fırsat kalmamış gibi...
Reklam