Fakat kendi deneyimim beni şu inanca yoneltti: Böyle korku ve düşüncelerden apayrı olarak, dini duygular biz yaşlandıkça gelişme egilimi gösterirler, çünkü ihtiraslarimiz ateşini yitirdikce, hayal güçlerimiz ve duygularımız köreldikçe aklımız daha rahat işler hale gelir, bir zamanlar aklımızı çelen imgeler ,arzular ve heveslerden arındıkça Tanrı, gizlendiği bulutların arkasından görünür, ruhumuzun bütün aydinliklarin kaynağı olan bu varlığı hisseder, görür ve ona yönelir, bu yöneliş doğal ve kaçınılmazdır.....
Daha çok kendi başım, tamamen başka bir şeyin parçası olmaktan çıkıyorum. Salt toplumsal gövdenin bir hücresi olmaktan kurtuluyorum. Sana da böyle hissettirmiyor mu , Lenina?