Rüveyda
@RuveydaS
106 okur puanı
Şubat 2018 tarihinde katıldı
Kitapları bu yüzden seviyorum işte. Bazen bir katille bile empati kurabiliyor hatta biraz sempati bile duyabiliyorsunuz. Aklımda soru işaretleri kaldı ama zaten karakterimizin verdiğini alabildiğimiz için bu doğaldı.
Sonunda tam anlamıyla, Barrons ve Mac aşkına doyduğumuz bir kitap oldu. Barrons’un sert mizacının devam edip aynı zamanda ufacık hareketleriyle kalbimi eritmesine sırıtıp durdum.
Beşinci kitaptan sonra yazar uzatıyor gibi gelmişti ama bu kitabı yalayıp yuttum resmen. Serinin en iyi kitaplarından biriydi. Karakterlerin yaşadıkları hüznü, umudu, aşkı, kayıpları, kıskançlıkları kısacası her bir duyguyu çok güzel hissettim.
En çok da Dani kalbimi kırdı. Seriye ikinci kez başladım ve ilk başladığımda Dani’yi sevmediğimi hatırlıyorum oysa ki onu sevmemek için bir sebep göremiyorum. Aksine sevmek ve ona sarılmak için bir sürü neden var.
Ben bu seriye bayılıyorum.
Çok çok çok kötüydü…
Son okuduğum iki kitabı da yarım bıraktığım için bu kitabı bitirmekte inat ettim ama ben ettim siz etmeyin.
Kitapta sahte ilişkinin gerçek ilişkiye dönme klişesi işlenmiş. Gerçekten güzel ve klişe bir kitap okumak üzere olduğumu sanarken işin içinde şekil değiştirenler -sadece kurda dönüşeni gördük başka tür görmedik- olduğunu görünce yine mi fantastik diye bir iç çekmiştim. Ama boşuna iç çekmişim zira kitaptaki fantastik öğe olan kurda dönüşme kısmı tamamen smut için bir araç olmuş. Birbirine sürtünüp koku bırakma ve kızgınlık döneminde ilişkiye girme dışında fantastik kısmı destekleyen bir durum olmadı.
Kitapta o kadar boğucu derecede smut var ki, hele de kitap karakterleri arasındaki çekim en başından beri size geçmiyorsa göz devirmekten sayfaları zor görüyorsunuz. “Düğüm” ve “kenetlenme” meselelerini konuşmak dahi istemiyorum. Ya da doktorculuk oynadıkları o sahneyi…
Gelelim erkek karaktere… daha kötü yazılmış “ALFA” bir erkek karakter daha görmedim. Cüssesinin ve malum yerinin büyüklüğü dışında kendisi özgüvensiz, kem küm eden, gerekli gereksiz özür dileyen -o kadaaar çok diliyor ki-, hakkını bile savunamayan pasif agresif bir karakter.
Kadın karakterse sadece tuhaftı.
Yazarın ilk kitabıymış bu kadar yermek istemezdim ama normal bir romantik komedi yazsa ve karakterlere daha çok odaklanıp bize biraz smut dışında bir şeyler verse çok daha keyifle okunabilir çünkü yazma stili kendini okutuyor.
SPOILERLI YORUM
…
Kitap son bölüme kadar gerçekten iyi gidiyordu. Bir dark romance kitabı olduğunu bilmeden okumaya başladım ama sonra öğrenince erkek karakterin tavırlarını bir yere kadar olması gereken bu diye yorumladım. (Cinsel saldırı yorumları hariç)
Çünkü diyarına seni öldürmeye geldiğini düşündüğün bir insanı öldürürsün. Doğal olarak.
Bu kısımları anladım. Kızın Stockholm sendromu durumunu da hadi anladım, kabul ettim.
AMA. SON BÖLÜM.
Yani ters köşe dediğimiz ara ara verilen ipuçlarından yaptığımız çıkarımların sonucunda yanılıp ana karakterle birlikte şaşırmamızdır. Değil mi?
Ama bu kitapta öyle değil. Yazar ters köşe yapacağım diye okurları resmen kandırıyor. Kitap boyunca biz callie’nin gerçekten sadece biliminsanı olduğunu sanıyoruz. Karakter bunun dışına çıkan hiçbir söz söylemiyor ya da düşünce dahi aklından geçmiyor. Ama öyle değilmiş. Gerçekten Mendax’ı (tam bir ağrı kesici ismi) öldürmek için görevlendirilmiş.
Bu beni şaşırtmadı. Sinirlendirdi. Kitap boyunca bunu bilip kendini onu öldürmek için gönderilmediğine prensi ikna etmeye çalışsaydı daha zevkle okurdum.
Sonuç olarak ters köşe yemiş ve vay canına çok iyi kitaptı diyemiyorum. Aksine tüm kitaptan bağımsız yazılmış gibi duran son bölümle birlikte hayal kırıklığına uğradım.
Yazarın yazma stilinin bu olduğunu düşünerek diğer kitaplarını okumayı planlamıyorum.
Aaron’ın bakış açısından okumak o kadar iyi geldi ki… İlk kitapta aslında sorun olmadığını ve yazarın bize bir karakter gelişimi göstermek için Juliette’i “o şekilde” yazdığını anladım. Çünkü bu novella oldukça akıcı ve iyi anlatılmış, duygular iyi geçirilmişti. Ana kitaplarda da umarım bu iyi anlatımı görürüm.
