İnsanlar travma yaşadıklarında, kişilikleri genellikle işlevlere dayalı olarak en az iki tür parçaya ayrılmaktadır. Birinci tür kısım, günlük yaşamla başaçıkmaya ve travmatik anılardan kaçınmaya odaklanırken, ikinci tür kısım geçmiş travmatik deneyimlerde sıkışıp kalmış ve tehdide karşı savunmaya odaklanmıştır.
"Disosiyasyon genellikle bir deneyim, özellikle duygusal desteğin yokluğunda, kişinin onu tam olarak bütünleştiremeyeceği kadar tehdit edici veya bunaltıcı olduğunda gelişmektedir."