Ah benim tarla kuşlarım...
Masum gülüşlü, güzel yüzlü köy çocuklarım..
Öğretiğimden daha fazlasını öğrendiğim küçük filozoflarım...
Şımarmaya vakti olmamış, gerektiğinden fazlasında gözü kalmamış yavrularım...
Toprağa düşen yağmur tanesi, dağ başlarında açan kardelen çiçeğiydiniz.
Ve gökkubbenin altındaki tüm çirkinliklere inat, hepiniz ne kadar güzeldiniz...
"Baba yarısı" diye bir tabir geldi o an aklıma. İyi niyetle söylenirdi kuşkusuz ama ben pek inanmazdım. Bırakın bir babanın yarısı olmayı, hiç kimse kendini evlatlarına adayan bir babanın tırnağı bile olamazdı...