Her şafakta yeni günün beni özgürlüğe kavuşturacağına, bugünü o zamandan ayıran malum gecenin hüznüne, acısına katlanmadan bir gün yaşayacağıma dair bir ümidim vardı.
İyi olacağım.
Bunu biliyordum ama orada, o yerde, tam bir acı ve dehşet anında olmanın verdiği hissi üzerimden atmak hep biraz zaman alıyordu. Bazen bu üzüntünün beni terk etmesi birkaç saat sürüyor ama asla tamamen gitmiyordu.