Öfke, iyi bir şeyin ortaya çıkabileceğine dair güvenimizi aşındırır. Umut etmek için bir şeyler olmalıdır. Ve umudun yitirilmesinin ardında genellikle öfke vardır; kızgınlığın ardında acı; acının ardında ise bazen yakın zamanlarda yaşanmış, ama çoğunlukla uzun süre önce meydana gelmiş şu ya da bu türden bir eziyet yaşar.
Tutarlı bir hayatta öfke tek başına bir şey değildir. Dönüştürücü çabalarımızı bekleyen bir tözdür. Öfkenin döngüsü diğer herhangi bir döngü gibidir; yükselir, iner, ölür ve yeniden bir enerji olarak serbest kalır. Öfke konusunda dikkatle eğilmek, dönüşüm sürecini başlatır.