“Andrey Yefimiç yavaş ve sakince kimsenin yüzüne bakmadan, kasaba sakinlerinin hayat enerjilerini, kalplerini ve akıllarını kâğıt oyunlarıyla, dedikodularla kaybetmelerinin ne kadar acınası olduğundan söz etmeye başladı. İlgi çekici bir sohbet yürütmeyi, okumayı, aklın verdiği keyiflerden faydalanmayı beceremiyorlardı; bunu istemiyorlardı da. Doktora göre yalnızca akıl ilgi çekici ve dikkate değerdi; geri kanal her şey küçük ve aşağıydı."