Son nefesime kadar kokunu hissetmek,
çivisi çıkmış bu dünyayı papatya bahçeleriyle doldurur.
Şimdi seni izliyorum öylece,
seninleyim,
uçsuz bucaksız bir papatya bahçesindeyim.
Sen yoksun ama, kokun...
Kokun hep tenimde,
tenin son nefesime kadar benimle.
Son nefesimden sonra bile hissetmek kokunu,
kokun ruhumda, kokun benliğimde,
kokun
saklı durur en derinimde.
Çorap ruhum
uçsuz bucaksız bir papatya bahçesi şimdi seninle.
Ve sen papatya kokan kadın,
kokun her hücreme işlemişken böyle,
seni aramak en büyük alışkanlığım,
en büyük sevdam
Dokunmadan,yanında olmasa bile sıcaklığını hissedersin.
Her saniye atan bir kalbi olduğu için,
Her saniye nefes aldığı için şükür edersin rabbine.
Dualarında yer verirsin ona.
Dersin ki "Rabbim sen onu bana hoşnut kıl."
Hayaller kurarsın onun yanında, kalbine salıncaklar kurarsın.
Aşkım rüzgarıyla dalgalanır saçların.
Bu koskocaman iyilik dolu kalbinde,kelebekler içinde yer açarsın.
Söz vermelisin sonra ya da sonsuzluklar için.
Öyle bir seversin ki,
Geçmişin, bugünün ve geleceğin olur sevdiğin.
Fedakarlık yaparsın onun için.
Zehir olduğunu bile bile sigara gibi içine çekersin.
Uçurumun kenarındayken eğer atlaman gerekiyorsa sebep aramazsın aşıksan.
Huysuzluklarını,sinirlerini,öfkesini,kötü zamanların kahrını bile çekersin.
İyi zamanlarda herkes sever, mühim olan kötü zamanları göğüslemektir.
O yüzden herkesin harcı değildir aşk.
O sadece iki gönlü gerçekten bir olanlar içindir.
Kalpleri birbirleri için yanıp tutuşanlar içindir.