Semra ÇAKAR
@SEMRAALTAY
Şu anda okuduğu kitap
Herhangi bir yalnızlıktan değil, insanın içinde çöl rüzgarı gibi uğuldayan yalnızlıktan söz ediyorum. Yalnızca sevdiklerimi değil, kendimi de yitirmiştim. Onlarla birlikteyken olduğum insan artık yoktu.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
İnsan yaşadıkça, zorlaşıyor. Anları yakalamak. Gelip geçen kısacık anları. Geçmiş ya da geleceğin dışında bir şeyde yaşamak. Sahiden burada olmak.
Gerçek yalnızlık insanların arasında olmak, demiştin. Üstelik biz zaten buyuz, Tom. Yalnızız.
Zülfü Livaneli’nin külliyatına aşina bir okur olarak, bu son kitabında ne yazık ki büyük bir hayal kırıklığı yaşadım. Dilinin sadeliğine takılmadım çünkü Livaneli zaten hep böyle yazan biri. Mesele dilin yalınlığı değil; cümlelerin sıradanlığı ve kelimelere zoraki anlamlar yükleme çabasıydı. Metnin bütününe, sanki yazmaya yeni başlamış bir gencin tüm hünerlerini tek seferde sergileme telaşı, o toy çırpınışı hâkimdi. Bu durum yazarın olay örgüsüne odaklanmasını zorlaştırmış; her bildiğini bir yerlere sığdırma gayesi anlatının akışını bulandırmış.
Yazarın 1960’lı yıllara dair sert eleştiriler getirdiği ve kendi hayatından izler taşıdığını belirttiği bu eser, benim için ne yazık ki bir vakit kaybından öteye geçemedi.
