Semra ÇAKAR
@SEMRAALTAY
Türkçe Öğretmeni
Mardin
136 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Zülfü Livaneli’nin külliyatına aşina bir okur olarak, bu son kitabında ne yazık ki büyük bir hayal kırıklığı yaşadım. Dilinin sadeliğine takılmadım çünkü Livaneli zaten hep böyle yazan biri. Mesele dilin yalınlığı değil; cümlelerin sıradanlığı ve kelimelere zoraki anlamlar yükleme çabasıydı. Metnin bütününe, sanki yazmaya yeni başlamış bir gencin tüm hünerlerini tek seferde sergileme telaşı, o toy çırpınışı hâkimdi. Bu durum yazarın olay örgüsüne odaklanmasını zorlaştırmış; her bildiğini bir yerlere sığdırma gayesi anlatının akışını bulandırmış.
Yazarın 1960’lı yıllara dair sert eleştiriler getirdiği ve kendi hayatından izler taşıdığını belirttiği bu eser, benim için ne yazık ki bir vakit kaybından öteye geçemedi.
Küçük Paşa
Yazar kitapta; İstanbul'a süt annelik yapmak için giden Selime'nin ve oğlu Salih'in başından geçen olayları, Salih'in yaşadığı trajik hayatı anlatır. Salih'in 40 günlükken geldiği konaktan 7 yaşında kovulmasıyla başlayan serüven, Salih için zorlu geçer. Konak hayatına alışmış bir çocuk köy hayatına itilir. İki farklı dünya ve kendini hiçbir yere ait hissetmeyen küçücük bir ruh... Bu küçük ruhun içinde her çocukta varolan, parlayan bir ışık var. Bizim gözümüzün önünde sönen birçok ışık gibi küçük Salih'in de ışığını söndürdüler. Bir anne olarak onu oradan çekip almayı, çektiklerine son vermeyi o kadar çok istedim ki...
Yazar; Köy hayatını, istibdat dönemini anlatırken köylülerin konuşma diline de yer vermiştir. Olay örgüsü dikkat çekici olmasına rağmen yer yer gereksiz ayrıntılara yer vermesi beni sıktı. Yazarın o dönemi anlatabilmek için yer verdiği bu ayrıntılar kitabın sürükleyiciliğini sekteye uğrattı diye düşünüyorum.
Keyifli okumalar dilerim...
Yazar gerçek bir hayat hikayesinden yola çıkarak muhteşem bir roman ortaya çıkarmış. Casuslukla suçlanan Mata Hari'nin olağanüstü hayat hikayesi muhteşem bir dil ve üslupla aktarılmış.
Özgür ve güçlü bir kadın olduğu sürekli dile getirilen Mata Hari için ben aynı şeyleri düşünmüyorum. Sırf kendi zevkleri için çocuğunu yüz üstü bırakmak, başka kadınların eşleriyle özel durumlar içine girmek ne özgürlüğün ne de güçlülüğün kriterleri içine giriyor. Bana daha çok kendini gerçekleştirmeye çalışan ama bunu başaramayınca acizliğe başvuran bir kadın gibi geldi.
Kitap yarısına kadar o kadar akıcı bir şekilde ilerlemesine rağmen yarısından sonra biraz sıkmaya başladı. Gerçek bir hayat hikayesi olması ve Birinci Dünya Savaşı'nda casusluk yapması ilgi çekici olmasını sağlıyor. Keyifle okudum...
Son Ada
Mükemmel bir adada yaşam süren insanların yaşamının bir anda bir adam yüzünden nasıl tepetaklak olduğunu anlatan bir eser. Ütopik bir adayı distopik bir adaya usta kalemiyle dönüştürmeyi başaran yazar, söylemek istediklerini direkt söylemek yerine martı, yılan, tilki gibi varlıklardan yararlanarak yaşanılan olaylar üzerinden söylemiştir.
İyilik ve kötülük kavramlarına sıkça değinilmiş. İyiliğin hakim olduğu, yöneten ve yönetilen kavramlarının olmadığı, herkesin eşit olduğu, mülkiyet anlayışının olmadığı adaya eski bir devlet başkanının gelmesiyle her şey tersine döner. Saf iyi bir toplumun ömrünün çok uzun sürmediğini, kötülüğün her yerde hakim olduğunu gözler önüne seriyor.İyilik mi zayıf kalıyor, yoksa kötülük sandığımızdan da güçlü bir duygu mu? Otoriteye boyun eğen korkuları yüzünde ellerindekileri yavaş yavaş yitiren topluluğun hazin sonu ister istemez insanı düşünmeye yönlendiriyor.
Livaneli, fikirlerini yansıttığı bu eserinde kendi yaşamından kesitler de vermiş gibi. Kitaptaki yazar lakaplı kişinin fikirlerinden dolayı askeri cezaevinde yatması Livaneli'nin de (kitabın arkasındaki biyografiden okuduğum kadarıyla) aynı akıbeti yaşamış olması beni bu fikre yönlendirdi. Yazar bu kitap için en politik kitabım, Türkiye ve dünya hakkındaki düşüncelerimi ifade ettiğim kitabım diyor. Bu yüzden kitapta Livaneli'nin düşünce yapısı hakkında fikir sahibi olabilirsiniz.
Haksızlığa boyun eğmeyen cılız seslerin daha yüksek çıkması umuduyla... Keyifli okumalar...
Ruth
Lou Andreas-salome'nin okuduğum ilk kitabı. Salome, kadın karakterini ön planda tutmuş. Hayalperest olan Ruth, bir erkeğe bağımlı bir şekilde yaşayan Bel, kendi ayakları üzerinde duran ve özgürlüğünün değerini bilen Bayan Römer, mutluluğu arayan Varvara... Yazar farklı isimler üzerinden toplumda yer alan farklı kadın profillerini başarılı bir şekilde yansıtmayı başarmıştır.
Kitabın dili çok basitti. Uzun zamandır kitap okumadığım için bana iyi geldi. Akıp gitti kitap.
Kitabın içeriğine gelecek olursak eğer; annesini ve babasını kaybetmiş amcasının yanında kalan daha 16 yaşında küçücük bir kız çocuğu olan Ruth, yazdığı bir kompozisyonla öğretmeni Eric'in dikkatini çeker. Eric Ruth'un eğitimini üstlenmek ister. Ancak zamanla kıza karşı farklı duygular beslemeye başlar. Eric'in histerik duyguları bana çok sapkınca geldi. Çocuğu yaşındaki sevgiye muhtaç bir kızla farklı bir hayat düşünmesi ve bunun için kendisine muhtaç karısını yüz üstü bırakması beni iğrendirdi. Küçücük çocukları bir kadın gibi gören bu zihniyetteki insanların genellikle cahil kesimden oldukları sanılır ama aslında burada da gördüğümüz gibi maalesef her kesimde bu tarz insanlar var. Benim aklım almıyor ve galiba hiçbir zaman da almayacak. Küçük çocuklara nasıl bu gözle bakılabilir. Aşk adı altında artık her şey o kadar meşrulaştırıldı ki. Bu zihniyetlerin yaygınlaşması beni korkutuyor.
Kitap çok çok başarılı diyemem ama yazarı tanımak için okunması gerekir diye düşünüyorum.
