Servet Balıbey
@SERVETBALIBEY
Bir kalem tutuyorum,
ucunda her marifet.
Bembeyaz temiz kağıt,
sen yaz beni sen sarfet.
Esirgenmiş düşlerim
Masmavi tüm renklerim
Yarını elim yazar
Dünyamı ben çizerim
Dünyayı çözer fikir
Geceyi böler sesim,
Yıldızlara dokunur.
İçimdeki nefesim
Bir mısrada zirveyim
Sıradağlar izleyin
Eğilsin önümde gün
Mürekkepte gizliyim
Fırçaların dalgası
Kirpiğimin ucunda
Sarp kayalar örülsün.
Şehrimin sınırında
Varsın hüküm verilsin.
Göğsümden taşmış fikir
Söz olur canı taşır
Söz olur can kemirir
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Ben, derdin şairiyim
Gözlerim hayat okur.
İhsan görmedim asla
Tek gördüğüm bir çukur
Mezar, içinden gözüm
Dünyaya dalmış bakar
Çukur penceresinden
Mezar dünya mı yutar
İzbe karanlık lakin
Sonsuz bir huzur saklı
Gelen bir tek haksız yok
Buraya gelen haklı
Canlar toprağın malı
Ruh ALLAHA siyaklı
Toprak baba al beni
Tabutum bin Kapaklı
Dünya mı? trajedi
Yalanı çok, yük ağır.
Feryat etsen gök duyar
Kulak sağır göz sağır.
bitecek mi bu gurbet,
Şu endam ve şu ceset
Yoruldu bu basit can
Toprak yutsun küflü et
Huzuru bul ey insan.
Kilitli değil gönül
Sözler biter, ses biter
Avuç içi merhamet, Acziyette ünsiyet
Bir kukla mıyım ki ben, Bu nasıl bir zihniyet
Kader diyorlar yazgı, Çizilmiş bitivermiş
Sonu belli olanın, Neresinde ciddiyet?
Rahman'ın rahmetinden, Ümit kesmek olmaz da,
Gaddar softalar zalim, Hakka düşman zihniyet,
Kitap liya'lemallah der, İnsan tanımsız eser
Allah bilmek istiyor, İnsanı bilmek ister...
Eğer yazılanlarsa, Yerde vuku bulanlar
Hakka giden yolları, Kim nasıl neden bağlar?
Kulu mahkûm eyleyip, Sonra hesap sormak mı?
Adalet neresinde, Burada adalet mi var?
Biz ki "Ol" emrindeniz, Yol arayan canlarız,
Ne taştan bir heykeliz, Ne dökülen bir kanız.
Bir gayeyle var etmiş, Yüce bir maksat insan,
Cevheri kendinde bul, Kaderi sensin yazan!
Bırak softa haydutlar, Dar kafeste tünesin,
Rahman’a atıp tutan, Hiç hakkıyla bilmesin.
Aşkı bulmuş ruhlarız, Her soruyu sorarız,
Temel gaye ilahi, Aklı bilenler gelsin.
İnsan biter mi bitmez, Yeni baştan doğarız,
Bir çizgimiz var bizim, Bir akılla yaşarız.
Temel gaye hakikat, Rahman’ın verdiği yol,
O gayeyle var olduk, Kaderi biz yazarız!
Bir dünya düşlüyorum,
bulut;
Bebek gülüşünden,
Toprak;
en temiz hisler gibi,
bereket dolsun.
Yağmurlar,
gülenlerin üstüne yağsın sadece.
somurtan her ifade,
Hiçbir yüz bulmasın
Bu benim dünyam olsun,
Tüm vatandaşlarım,
Çiçekler gibi kardeşler olsun.
Binbir renk, binbir desen
Her bir yaprak kendi dilinde konuşsun,
Küslük diye bir sözcük olmasın hayatta
Gözyaşı denilen şey,
gözleri silsin ve sevinçten aksın,
Ve Güneş,
her sabah bu kardeşliğin ufkunda doğup batsın...
Ne bir duvar olsun arada, ne de tel örgü
Dikenler bile çiçek açsın,
yanlışlıkla batacak tırnak bile olmasın
Tarif ettiğim dünya,
Bu göğün altında olsun
sadece iyiliğin hatrı bilinsin, onun adı anılsın
Kimi sapsarı bir başak,
Bak ben gidiyorum,
kıyıyı buldum
Denizi aştığım kayık uğurlar,
Çekmeye çalıştığım kürekler ağlar,
İhtiyacı bitince insan;
sarıldığı, onu iyi eden herşeyi bir köşeye atarmış.
Ardında ki fırtınada korkuyu,
Dostlarında vefayı bile terkeder,
Hiç var olmamış gibi .
Cesed gibi
Bak ben gidiyorum;
Dünya denizinden kurtulmaya mı? üzülür insan,
yoksa çetin mücadelenin heyecanının bitmesine mi.......