Servet Balıbey
@SERVETBALIBEY
Rüyalar hayat, gerçekler kabus olur
Gün gelir
Yıkık bir imar
Zararlı yarar
Köpeklerden şiar olur.
Ateşten mintan, alçaktan Sultan olur
Gün gelir
Meydan kahpenin
Ona alkış tutan aptallar olur.
Gün gelir
Güneş batıdan doğar
Cahillerden akıl
Kasaplardan şifa dilenir,
Kargalardan şiir peyda olur.
Eminim, bir gün gelecek ki,
Yazılar tura, çıplaklar moda, meyhaneci softa olur
Pay eden zorba,
naylondan baba,
çocuklar kaba olur
Birgün gelecek ki feryatı
Ezenler basar,
ezilen utanır,
haklı yuhlanır
Mayasında ne aranır, insanın bilmem.
Ama
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Gül dalına konmuş, bin renk kelebek,
Dokunduğu nokta, kendinden geçer
Zarif kanatları, nasıl yetenek
Gözlerime cennet, cennetten beter
Sarmaşık, duvara, pençe geçirmiş
Amacı tutunmak, zamanı tutar
Bu neyin hırsıdır, duvar ezilmiş
Aşk gibi yapratmış, tutunup yıkar
Taşın soğuk kalbi, yeşile durmuş
Bir ses gelir uzak, kuzunun sesi
Çayır bayram yeri, düğün kurulmuş
Papatya kokusu, sarar herkesi
Esen rüzgar inler, masum bir nida
Toprağın bağrında, sessiz bir seda
Gözüm şu poşette, ekmek kokuyor
Annem gibi kokar, gözü ardımda
Buğdayın kokusu, sardı çevremi
And içmiş göklere, başak yeminli
Yüzünü çevirmez, biran göklerden
Ekmek olmuş nimet, hayat dilimli
Şu dağ başı meydan, rahmet bereket
Saklamaz özünü, ne kadar cömert
Yoğurduma ekmek, çiçek, kelebek
Varlık ki bilmece, ruhuma nimet
Cennetten bir köşedir gönlümün içi
Ne bir hırsım kaldı ne de tamahım
Dünya hayatının anlamı bu ya
Yaşıyorum hayatı
dingin ve mutlu
Yıkıldı içimdeki, hayali putlar
Yıkıldı kalbimdeki sanemler latlar
Devrim inşa ettim aziz gönlümde
Parlıyor içimde altın kanatlar
İşkenceydi hayat imha ettim ben
Kapandım içime en özel yerim
Paylaşmaya kalktım deli dediler
İstenmeyen yerden bende giderim
Kalın sağlıcaksız, izbe hayatla
Yok olun karanlık, kör hissiyatla
Güneş üstünüze doğmuyor ki hiç
Asıl güneş sensin, yüce sanatla
Bir yanım şah Amed'tir, surları siyah
Bir yanım nur Mardin , bir ulu dergah
Dicle akar gider, bağrı yaralı,
Kardeşi kardeşe, bölmüşler eyvah
Van gölü suyundan, gözyaşı dağıt,
Tarih kitabında, yırtılmış kağıt.
Bir yanda Türkmenler izini sürer,
Öbür yanda Kürtler yakıyor ağıt
Ağrı zirvesinde karlar erimez,
Türk’ün sevdasını, eller bilemez.
Zagros dağlarında yankılanan ses,
Kürt’ün feryadını, rüzgâr silemez.
Şırnak Cudi Dağı, rüzgara meydan
Ayrılık denen şey, gül yüzlü yardan
Aynı topraklarda, ayrı dillerde
Gönül kendine yol, her yürek candan
Fıratla yıkasan, dinmez bu sancı,
Ne yol bilir cahil, ne de yalancı
Kökleri bir yerde, mezarları bir
Toprağın altında, herkes kalıcı