Ve bir gece geçer içinden...ellerinden kayıp giden bir hayatın yansımasıdır gözlerindeki...dur demenin çaresizliği...iki dudağın arasındadır kaderin...Ne zor hayır diyebilmek ne zor...
Ben eskiden çok az kitabım varken o kitapları tekrar tekrar okurdum. Rastgele bi yer açar okurdum. Bazen baştan sona tekrar okurdum. Şimdi yüzlerce kitabım var ama o günlerdeki zevki alamıyorum. Ben büyüdüm diyemi böyle yoksa elindekine mecbur kalmak mı yoksa az olanın büyük değeri olmasımı...bide daha çok kitap okuyayım çok okuyayim bunu da bunu da... sadece okumak için okumak rakamsal bir değeri olunca ruhumu tam olarak doyuramiyoruz mu...