Çok güzel bir konu berbat bir kurgu.
Karnı için karısından vazgeçen alagavat grubunu gördükten sonra kitaba olan bakış açım ve saygım tamamen bitti. Bana "kitabı o kadar güzel kurguladım ki sende bu duyguları uyandırmış veya körlük derken işte bu! Ahlaki körlükten bahsediyorum" deme bana Saramago. Kitap iyi kurgulanmış falan değil. Sadece konusu ilgi çekici. Mesaj öyle kafama kafama vurulunca etkili değil. Yapay ve sığ. İyilerin ve kötülerin gözümüze sokula sokula anlatıldığı, mantıktan uzak bir kitap 3 puandan ötesine geçmez.
Tamam hocam anladık metafor, tamam anladık asıl körlük şudur cart curt. Bir kurgu okuyoruz şurada. İyi karakterlerin bu kadar aptal oluşunun kitaba olan katkısı nedir? Biz iyiyiz ve açız. O yüzden kötülerin bize tecavüz etmelerine, haksızlık yapmalarına, kafamıza vurup ekmeğimizi almalarına göz yumarız. Ehe. Evet biz iyileriz. Bizim beynimiz yok çünkü biz iyileriz. Onlar kötü.
Karakterlerle bağ kurmak yok. Gerçekleşen olaylara bir neden bulmak, mantığa oturtmak yok. Doktor karısı neden insanlığını, onurunu, gururunu korumak yerine üstelik gözleri de görmesine rağmen neden tecavüze boyun eğdi? Çünkü öyle. 200 küsür kişilik hastanede sadece 20 kişi nasıl bu kadar terör estirdi? Çünkü öyle. Doktorun karısı her gece dışarı çıkıp herkesi izlerken neden kötülere karşı bir faaliyette bulunmadı? Çünkü öyle.
Kitapta bir sürü çünkü öyleler var. Körlük konusu bile o kadar saçma işlenmiş ki olaya kendini kaptıramıyorsun. Aptal mısınız lan siz hepiniz? Diye bağırasım geldi kaç kere.
Yevgeny Zamyatin - Biz, George Orwell -1984, William Golding - Sineklerin Tanrısı hepsinde rahatsız edici sahneler yok mu? Var. Ama mantık da var. Okurken bunu neden böyle yaptınız ya? Dedirtmiyor. Çünkü her olay ve davranış temellendiriliyor. Oluşturulan evren içerisinde