İnsanlar vardır ki menfaatleri müşterek olduğu için birbirini severler. Öyleleri vardır ki mesela hayatları bir arada geçtiği yahut fikirleri, hisleri birbirine uyduğu için sevişirler. Fakat öyleleri de vardır ki menfaatleri, hayatları, fikirleri, hisleri birbirine tamamıyla yabancıdır. Fakat buna rağmen yine birbirlerine karşı bir ruh incizabı(cazibeye çekinme) duyarlar. Bence sevginin asıl makbul nevi budur.