Sadecesude
@SUDEEliblog
-Yalnızlık bu cennet yörede kalbim için harikulade bir merhem oldu,gençlik denen bu mevsim,çoğunluka ürperti içindeki yüreğimi tüm zenginliğiyle ısıtıyor.
Akıl,bütün özgürlüğünüzİnsan ve Duygular
Biz özgür değisek dünya tutsaktır.İnsanın kendisini özel bir kimlik,bu dünya için bir değer hale getirebilmesinin yolu,doğanın ve toplumun ondan esirgediği ne varsa,onları büyük bir akıl ve ruh olgunluğu ile tersyüz ederek,varlığını yeniden oluştırma,kendi gerçeğini kendi kalbiyle yaratma ve dünyaya bu değerle katılabilmesindendir.
Hayatımızı,dışımızdaki onca kuşatmaya karşı kendi ölçülerimizde bir mucizeye dönüştürmek istiyorsak,biraz hayal gücü,biraz vefasızlık,biraz özsaygı...
Gauguin,evini ve çocuklarını bırakıp Tahiti'ye gitse miydi,gitemese miydi?
Bugün bütün yargıların dışında kalan bu ikilem ve seçim,o gün guagin ve ailesi için yakıcı,kara kumu için etik dışı bir tutumdu.Peki,Tolstoy'a ne demeli?
Koltuğunun altında Dolstoyevski'nin Karamazov kardeşler'i,83 yaşında bütün varlığını bırakıp,küçük bir kasaba istasyonunda ölüme koşan bu büyük huzursuzun yakalamaya çalıştığı nelerin gecikmesiydi?İmrendiğimiz bütün büyük hayatlar,çoğunluğun rağmına ve günü yakalayarak yaratabilmiştir."Şiir demişti-Necatigil-hayalden ve hatıradan doğar."Şimdi'yi bir değere dönüştürmek istiyorsak
bu iki hazinenin simyasını bilmek zorundayız.Yaşamın ve yaratıcılığın bu iki hazinenesinin anahtarı 'şimdi' dir.'şimdi'yi ıskaladık mı hayalimiz de hatıramız da bir yaşama suçu olarak boynumuza asılıp duracaktır."Ah zavallılalar,sevinçlerini suç sayanlar"mı diyordu Gallus?Bu nedenle ortalama aklın dışına;kendimize karşı daha fazla suç işlemeden,daha fazla pişman olmadan...Bunun için yapılacak ilk iş,kendimize,canımızı yakacak bir huzursuzluk edinmek...Ne dersiniz?
2003
Sayfa 61
İyi gecelerİnsan ve Duygular
Kendimizi sevmekle sevgimizden utanmak arasında bocalayıp duruyorduk.Çünkü biz,dünyayı iki kaşı arasında taşıyan,birbirine tutunmuş iki mutsuz umuttuk.Çünkü ardımızda,mezarını mutluluk sanan bir ülke vardı.
Çünkü sığındığımız deniz dağların eteğindeydi.Çünkü girdiğimiz sularda koca bir halkın gözleri yakamozlanıyordu.
Sayfa 23
“İnsan nelere alışmazdı”İnsan ve Duygular
Kuş taşlayarak,köpek döverek,kedi yakarak büyüyen çocukların ülkesinde polislerin kahraman olmasından daha doğal ne olabilir?
Ben polise öfke duymuyorum.Asıl katil onların babalarıdır.Aklı ve sevgisi olmayan bir toplum ya önünü iliklemekle ya da şiddetli şehvetle sevmekle bulacaktır özgürlüğü.
Sayfa 26
İnsanın Acısını İnsan Alırİnsan ve Duygular
Kime aşkı sorduysam ikinci cümlesi bir evdi.
Ey kutsal uğultu,neden öyleyse dışarılarda bu kadar mutlusun?
Yüzünü korkusuzca yağmura tutan birisini görmedim yıllarca.
Öyle çabuk dönüp gidiyorlar ki insanlar...
Sayfa 28