Kubilay Yazoğlu
@SUMMERSON
Insta @kubilayazogluu
Bilgisayar Mühendisi
30 okur puanı
Haziran 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
5/10
Kitabın sonlarına yaklaştım ancak beni oldukça rahatsız eden bir şey var. Doğru bulmadığı görüşleri o kadar sert bir dille ve mahalle ağzı üslup ile reddediyor ki hayat tecrübeme güvenerek böyle bir üslubun nedeninin ancak ön yargılar olabileceğini düşünüyorum. Konuşma stili bana "Allah'ı göremiyorum o halde Allah yok!" ya da "Bilimsel olarak tanrının varlığını kanıtla hadi!" diyen ateistleri hatırlattı. Bir bilim insanının üslubunun böyle olmaması gerektiğini düşünüyorum. Hurafeleri eleştireceğim diye kanımca daha fazlasını da hurafe kefesine koyuyor.
Astronomi hakkında verdiği bilgilere laf yok. Eğer gerçek mesleğiniz bu değilse, bir fizikçi değilseniz sıkılmadan okursunuz. Sıradan insana hitap ediyor, değerli bilgiler veriyor.
Ekleme: Az önce alternatifin tıpın bir safsata olduğunu, hastalıklara "otlar" ile çözüm bulunamayacağını söylediği yeri okudum. YUH! YUH! YUH! Birkaç yıl önce çok yakın bir akrabamın bir virüs ile mücadelesinde yardımcı olması için Japon ormanlarında yetişen bir mantardan üretilen, henüz bilimsel olarak kurumlarca onaylanmayan ancak bir doktorun geliştirdiği bir ilacı kullanmıştık ve başarılı da olmuştu. Sadece ben değil forumlardaki on binlerce insanda da! Şimdi o ilacı geliştiren kadının bir diploması olmasa, denemeye yanılma yöntemiyle bu ilacı bulsa, buna da safsata mı diyecektiniz hocam?
Kitabı bitirdim. Son 100 küsür sayfada kullandığı dilin kalitesi iyice düştü. Kitabın son kısmında yaptığı esprilere tek bir okumuş insanın güldüğünü zannetmiyorum. Bilgileri cımbızla çeke çeke okuyup vasat kısımları atlamak zorunda kaldım. Kitabın bilim anlatılan kısmına puanım 9, yazarın kendi görüşlerini ve esprilerini anlattığı kısma puanım 1. Ortalamasını alıp 5 veriyorum.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Herkesin bir çeşit ırkçı olduğu kitap
Kitabın dilinin sadeliği ile aktarmaya çalıştığı anlamın derinliğinin oluşturduğu tezatlık bu kitabı değerli kılan en güzel nokta kanımca.
Kitabın en akılda kalan cümlelerinden olan ''İstediğin kadar saksağanı vur vurabilirsen ama unutma, bülbülü öldürmek günahtır.'' cümlesindeki metafor pek kimse tarafından yakalanmamış gördüğüm kadarıyla. Saksağanı vurmak neden bir suç değil de bülbülü öldürmek bir suç bir düşünmek gerek.
Ayrıca kitapta ırkçılık sanırım herkesin gözünden ayrı ayrı anlatılıyor. Ana konu olan beyaz-zenci ayrımının yanı sıra Atticus'un çocuklarını üstün olarak görmesi, Alexandra Hala'nın kadının toplumdaki yeri hakkındaki düşünceleri ve en iyisi de iki kardeşin Öcü Radley hakkındaki düşünceleri. Görmedikleri, tanımadıkları bir kişi için gereksizce korku duymaları. Bir yorumda Öcü Radley'in hikayeye hiçbir katkısı olmadığını söylemiş birisi. Bir de bu gözden bakın derim. Bilmediğin bir şeyden korkarsın. Bu da bir çeşit önyargıdır.
Kitabı okurken Jem ve Scout kardeşlerle beraber büyüyorsunuz sanki. Irkçılığın yaşamın her yerinde olduğu bir hayatı adım adım keşfediyorsunuz. Bunlar olurken bu iki kardeşin ve arkadaşları Dill'in kasabada nasıl vakit geçirdiğini, oynadıkları oyunları okurken resmen bir çocuk olup başlıyorsunuz onların yanında 1930'ların Amerika'sını çocukların gözünden keşfetmeye. Kitabın tek kötü yanı ilk 20-30 sayfasındaki oldukça gereksiz (ya da benim kaçırdığım detaylar yüzünden gereksiz bulduğum) Finch ailesinin tarihinin anlatıldığı bölüm. Açıkçası kitabı az daha bırakıyordum...Aman diyim. İyi okumalar :)
İğrenç.
Bu kitabın başları çok hoşuma gitti. Birkaç altını çizdiğim yer dahi oldu. Bir insanın kendini buluş öyküsü ve bunu Kabuk Adam Tony gibi birisiyle yapması merak uyandırıcı idi gerçekten. Fakat kitabın ortalarından itibaren beni yazardan soğutan birçok kısım oldu. Başlarda "bilim dünyasının içinden sıyrılmak için yapılan kaçamak davranışlar" ve bastırılmış içgüdülerin hafif dışa vurumu diyip geçtim. O kadar sık olmaya başladı ve davranışa dönüştü ki bu hareketler, 105. sayfadaki saf ve kirlenmemiş bir insanı "tamamıyla sıkıcı biri" yaftalamasından sonra dayanamayıp bıraktım okumayı.
Bu kitabın yazarı bir erkek olsa, hikaye aynı kalsa eminim kitap tepki uyandıracak ve yazara "piç, hovarda, alçak" yakıştırmaları yapılacaktı. Kitabı okuyup okumamaya karar vermeye çalışanlara sorum şudur: Birine aşık olduğu ve onu yanında istediği halde aynı anda başka birini tutkuyla arzulayan, arzulamakla kalmayıp kendi deyimiyle "gerçek bir sevişmeden daha tutkulu ve güçlü" bir dans ile sevişen birinin yazdıklarını okumaya değer buluyor musunuz? Ben mide bulandırıcı buluyorum.
İnsan nefsini, ruhunu, özünü kısacası modern hayatta saklamayı oldukça başarılı şekilde yaptığımız kısmı tüm çıplaklığıyla, korkutucu, düşündürücü, mide bulandırıcı, sorgulayıcı şekilde ele almış Saramango. Bu duygu ve düşünceler sadece okurda değil romandaki karakterlerde de açıkça görülüyor.
Post apokaliptik bir senaryoyu çok romanda okuyup çok filmde izlemişizdir ancak hiçbiri insanın en muhtaç olduğu görme duyusunu yitirmesi sonucu ortaya çıkan acizliği ve kaosu hissettirememiştir kanımca. Zaten insanlığın özünü anlatabilmesi için insanlığın bel bağladığı en önemli şeylerden birinin elinden alınması gerekirdi, görme duyusu bu iş için cuk diye oturmuş.
Yazının devamı hikaye hakkında bilgi içerecektir.
Benim yorumum, yazar, körlüğün zaten insanların hepsinde olduğunu ancak bunun farkına varabilmeleri için hepsinin geçici süre de olsa "gerçekten" kör olmaları gerektiğini anlatmaya çalışmış. Doktorun karısının istisna olması bu durumla uyuşuyor çünkü doktorun karısı hikaye boyunca çok ekstrem durumlarla karşı karşıya kalmasına rağmen akıl sağlığını muhafaza edip, gerektiğinde umursamamayı ve görmezden gelmeyi başarıyor. Yani, doktorun karısının kör dünya içinde en gören kişi olduğunu düşünüyorum. Bu yüzden somut olarak görme yetisini kaybetmesine gerek kalmadı.
Kitapta kimsenin adının olmaması çok ilgimi çekti. Bu seçimin neden yapılmış olabileceğini çok düşündüm. Bence Saramango, bu seçimi ruha sahip canlıların özünde birbirine çok benzeyen yaratıklar olduğunu vurgulamak için yapmış. Dikkat ettiyseniz kişiler için tüm betimlemeler somut yapılıyor. Aşırı duygusal adam gibi bir deyiş yerine gözü siyah bantlı yaşlı adam gibi.
Bu kitapta üzerine düşünülmesi gereken çok konu var. Gözden kaçırmış olduğum çok detay olduğunu da sanıyorum. Bu kitap mutlaka tekrar
Cadı saçması olarak nitelendirebileceğimiz ütopik icatların dahi o kadar da olanaksız olmadığını gösteriyor bu kitap. Bir icada olanak biçerken onun günümüzde bildiğimiz fizik kurallarına uygunluğunu baz alıyor. Bu da çarpıcı bir şekilde görünmezlik, ışınlanma, zamanda yolculuk gibi ulaşılamaz görünen teknolojilerin olabilirliğini ortaya koyuyor.
Kitap oldukça bilgilendirici ve çoğu yerde merak uyandırıcı. Ancak Kaku abimizin bazı yerlerde aşırı detaya girip sıktığını söylemeliyim. Kitabın bazı kısımlarını gerçekten anlamanız için modern fizik okumanız gerekebilir.
Son bir artı olarak, kuantum kuramı kitabın farklı bölümlerinde oldukça ayrıntılı ve açıklayıcı olarak ele alınıyor. Bir o kadar da okuyucuyu şaşırtacak biçimde.
"Kuantum mekaniği doğayı sağduyu açısından ipe sapa gelmez olarak tanımlamaktadır. Ayrıca, deneylerle tam olarak uyumludur. Bu nedenle, doğayı olduğu gibi -ipe sapa gelmez olarak- kabulleneceğinizi umarım."
İyi okumalar!
