Okurken içi acıtan, dokunaklı bir hadise.Ayfer Tunç'un okuduğum her kitabı, kaleminin gücüyle beni etkiliyor.Şu alıntı ise kitabın ruhunu mükemmel bir şekilde özetliyor:
"Ama bilmiyordu ki vücudun ruha ihanet etmediği anlar pek azdır. Ne çok ister insan büyük kederlerin ardından ölüp gitmeyi de, başaramaz.Ruh, başına kara bir hale takarak göğe yükselmek için çırpınır ama vücut dünyalıdır; yer, içer, yaşar."
...uyumak ve uyandığında hayatının acı veren o safhasının hiç olmamış olduğunu görmek istemişti. Ömrünü pişmanlıkların damgaladığı bir yığın insan gibi..