S.

Babamın yüzünden ruh halinin iyi olup olmadığını anlayabiliyordum. Tam olarak şunu kestirebiliyordum: "Dikkat, şimdi yine bir şey olacak! " Böyle anlarda babamın bir şey söylemesine bile gerek yoktu. Çoğu zaman kendi duygularımı geri planda tutardım, çünkü aklımdan şunlar geçerdi: "Annemle babamın durumu zaten yeterince kötü. Onlara daha da fazla mesele çıkarmak bencillik olur."
Çocuklar, sevdikleri insanların mutlu olmasını ister, onlara yük olmamaya çalışırlar. Bu nedenle, bağlanma figürlerinin ruh hallerini ve ortamdaki atmosferi doğru algılayabilecek hassas antenler geliştirir, herkesin kendisini iyi hissetmesi ya da örneğin olumsuz bir durumun çığırından çıkmaması için ellerinden geleni yaparlar.
Ebeveynleştirilmiş çocuklar, aile durumları nedeniyle, kendilerini geçici veya kalıcı olarak ebeveynlerinin yerine geçmeye ve yaşlarına uygun olmayan, aşırı sorumluluk almaya mecbur hissederler. Başkalarına karşı üstlendikleri bu bakım rolü, onların aleyhine işler.
Bir duygu olarak utanç, kişinin bütünüyle ilgilidir. Utanç duyan kişiler, oldukları halleriyle iyi olmadıkları ya da bazı yönlerinin kötü ve değersiz olduğu izlenimini edinirler.
Herkesi memnun etme çabası eğilimlerinin gelişimi için kritik olan, kişinin tercihleri, karakter özellikleri, görüşleri, arzuları veya duyguları nedeniyle utandırıldığı anlardır. Çünkü tüm bunlar kişinin kendi benliğiyle, kendi kimliğiyle yakından bağlantılıdır.