Sabire Ebrar
@Sabirebrar
seyir defteri
Diriliş insanı, ancak, Tanrı'ya karşı sorumlu bilir kendini. Başkalarına karşı olan sorumlulukları, ancak bu sorumluluktan doğarlarsa, bağlayıcı olabilirler onun için.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Tanrı inancı, varoluşunun temelidir, Diriliş İnsanının. Ama bu inanç, klişe zarlarını aşmayı buyurur ona. O, kendini tanrı bilmez. Yaratıldığını ve gücünün bir yerde durduğunu bilir. O Tanrı'yı bilir. Bu biliş onu Tanrı'ya yaklaştıran, sürekli olarak yaklaştıran bir biliştir. O, Hazreti İsa'ya Tanrı'nın oğlu demenin onu ululama değil, onu küçültme olduğunu bilir. Çünkü: Hazreti İsa, hatta her insan bir oğulun babasına yakın oluşundan daha yakındır Tanrı'ya. Tanrı'nın kendisine "şahdamarından daha yakın" olduğu bilinci içindedir sürekli olarak Diriliş İnsanı.
gaibe inanmak, hazırı inkâr demek olmamalıdır. Tersi de doğru. Fiziği kaybedecek kadar metafiziğe dalmak, son uçta, insana, metafiziği de kaybettirir. Metafiziği yadsıyacak, yitirecek kadar fiziğe dalmak, hatta daha ileri giderek, fiziği metafizik gibi alarak yüceltmek, sonuçta fiziği de kaybettirecektir insana. Bu dünyanın ve varoluşumuzun özelliğidir bu. Kaldıraç kanunu, hayatımızda, ruh hayatımızda da geçerlidir. Bir nesneyi istediğimiz güçle tutabilmek için mutlaka bir dayanak noktasına sahip olmamız lazımdır. Fiziğe dayanarak metafiziği, metafiziğe dayanarak fiziği omuzlayabiliriz. Yoksa, bunlar, tek başlarına dayanılır olmaktan çıkarlar.
Diriliş, geçmişin tekrarı değil yeni bir oluştur. Ama köksüz, temelsiz, geçmişle ilintisiz anlamında değil, eskimez bir yeniliği özünde barındırması anlamında yeni bir oluş. İnsanlığı, saptığı ana çizgisine döndürüş ve bu dönüşteki birikimle tohumlaşma ve ilham kazanma birikimiyle yeni bir mayalanıştır.
Metafizik temelin, tazeleneşinden başlayarak, tarihî perspektifi yenileme, hakikat doğrultusuna getirme erdeminin insanda mayalanmaya başlayan özdeğişimidir Diriliş.
Tamamen yeni, yani geçmişle hiçbir kök bağlantısı olmayan bir hakikat sistemi düşünülemez. Bir taşın kovuğunda binlerce yıl bekleyip de çürümemiş bir tohum, elverir şartları bulur bulmaz nasıl yeşerir ve yeryüzüne yeşil mutluluğunu uzatırsa, insanlığın geçmişinde, tarihte gizli tohum halindeki düşünceler, ülküler, kuvvetler de, bu nevi ateşten bekleyiş saatlerinde, yeni bir ilhamın ışığında, gün ışığına çıkmağa ve hakikat sistemi olarak göğermeğe başlarlar.
Bütün mesele, insanlığın gelecek zamana ait ana rahmine bu diriliş tohumunun düşmesinde. Tohumları çürümekten, toprağın ve zamanın kahrediciliğinde kavrulmaktan kurtarıp filiz verme şartlarına erdirme alınyazısının mutlu açılımında, bütün umut, tek umut.