Herkes kendi tecrübesini kendi başına yapar ve beraberinde götürür. Allah’a çok şükür bu böyledir, yoksa insanlar birbirlerinin tecrübesinden faydalanacak olsalardı, yeryüzünde insan hayatı çoktan biterdi.
Bir medeniyet insanı yapan manevi kıymetler manzumesidir. Anlıyor musun şimdi derdin büyüklüğünü?… Cahilsin; okur, öğrenirsin. Gerisin; ilerlersin.Adam yok; yetiştirirsin,günün birinde meydana çıkıverir. Paran yok; kazanırsın. Her şeyin bir çaresi vardır. Fakat insan bozuldu mu, bunun çaresi yoktur.
Ona göre esas olan, zaman dediğimiz şeyi insan ruhunun benimsemesi, bir meyveyi ıssırır gibi, kendi izlerini ona kuvvetle geçirmesiydi. Istırap insanoğlu için gündelik ekmek, ölümse sadece bir kaderdi, ikisinden de kaçılamazdı. Asıl dava, derin bir şekilde yaşamak ve kendi kendisini gerçekleştirmek, ölümlü hayata şahsi bir çeşni vermekti.