Hikayesiz kalmak, insan benliği için ölümle eş değer Ev hatıra ve hikaye demektir,onlar hatıra olur, hikaye edilir. İnsan en çok “iyi bir hikayeyle”ısınır.
Babamla her vedalaşmada ağlayışımı ve annemin her sınav öncesi yasinler okuyarak melekeleri imdada çağırışlarını, ev benim için merhamet ve şefkatir. Gözetildiğini ihtimam gördüğünü bilmenin o yumuşak iklimi.
Mesela, bir mü'min hidayeti isterse اِهْدِنَا sebat ve devam manasını ifade eder. Zengin olan isterse ziyade manasını; fakir olan isterse i'ta manasını; zayıf olan isterse iane ve tevfik manasını ifade eder.
Elfaz okunurken manalarını düşünmek, belâgat mezhebinde vâcib olduğuna işarettir. Çünkü manalar düşünülürse nâzil olduğu gibi okunur ve o okuyuş; tabiatıyla, zevkiyle hitaba incirar eder. Hattâ اِيَّاكَ نَعْبُدُ yu okuyan adam, sanki
اُعْبُدْ رَبَّكَ كَاَنَّكَ تَرَاهُ
cümlesindeki emre imtisalen okuyor gibi olur.
İşârât-ül İ'caz