“Beni yoran her şeyden ve herkesten çok sıkıldığımı farkettim. Belli bir zaman sonra insanın tahammül seviyesi olmuyormuş, bazı şeyleri yaşayayınca eskisi gibi sonuna kadar gidemiyormuş insan. Sadece kendi çabasıyla yürütmeye çalışmıyormuş hiçbir şeyi. Olmuyorsa bırakıyormuş.”
Üzgünken gidebileceğin kimsen yok. ağlarken bir omuz yok. düşerken uzanan el yok. bir ayna var, o da gerçekleri kusuyor suratına. bir sen var, daha kuvvetli itiyor ruhunu o boşluğa.
