"O gün annem elimi tutup sadece yürüdü ve en sonunda açlıktan neredeyse bayılacak duruma geldiğimizde bir ağacın dibine oturdu." Bakışların yerden kaldırdı ve bana baktı."O bir mandalina ağacıydı ve iki gün boyunca sadece o mandalinalarla beslendik."
"Marco." dedim kendimi tutamayarak "Bu yüzden mi..."
"Küçüklüğümden beri alışkanlığımdır, mandalinalar bana daima annemi hatırlatır."
"Artık banada anneni hatırlatacak."
Marco gülümsedi,"Hikayenin devamında mutluluk bekleme çünkü mutluluk yok."