Burhanettin Şimşek
@SadeceKitapSeviyor
Hak etmeyene verilmeyecek kadar değerlidir, sevgi.
***
Ora et labora!
Operasyonel Bankacılık Yönetmeni
Üniversite
Kayseri
2 Ocak 1986
261 okur puanıAralık 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Şiir İllâ Ki Bir Dize Midir?
Türk edebiyatına bugüne kadar sadece iki eser kazandıran (Hâlâ Sarıysa Mimozalar ve Günü Unutma Vakti) yazarın, 2017 yılında bir gazetenin kültür ve sanat ekinde görüp kütüphaneme kattığım kitabı, “Hâlâ Sarıysa Mimozalar.”
Yazar, edebiyatımızın “münzevi” yazarlarından biri, kanaatimce. Kitabına gelecek olursak, hakkında “basmakalıp” sözler söylemektense, tanınmış bir başka ismin, Feyza HEPÇİLİNGİRLER’in kitap hakkında sözlerine kulak verelim: “Özünü şiirden alan bir anlatım. Düzyazı yazıyor ama yazdıkları nasıl oluyorsa şiir oluyor.”
Hakikaten de öyle. Yazarın, bize sunduğu bu kitap, birbirinden özel “mensur şiirler” ile dolu.
Keyifli okumalar.
Reklam
Bana Nazan Bekiroğlu’nu Tanıtan Kitap
2004 yılında, Türkçe öğretmenim Saim Bey’in elinde görmüş, okumaya heveslenmiş, “Cümleleri, demir leblebi gibi. Okuyamazsın.” demesine aldırmamış, alıp okumuştum. Bu, benim bu kitabı üçüncü okuyuşum.
Kitaptan bahsetmeden önce, tanımayanlar için kitabın yazarından bahsedeyim:
Nazan Bekiroğlu, 1957 Trabzon doğumlu. Eğitim hayatının üniversite hariç tamamını Trabzon’da geçirmiş birisi. Atatürk Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı bölümü mezunu.
“Halide Edip Adıvar Romanlarının Teknik Açıdan İncelenmesi” teziyle doktorasını; “Şair Nigâr Hanım” adlı teziyle de doçentliğini tamamladı. 2001 yılında ise KTÜ’de Profesör olarak görev yapmaya başladı.
Bu kitap, benim yazarla tanışma kitabım. Kitabı okudukça, bu kadar derin ve şiirsel ifadeler kullanan, tarihi ve edebiyatı bu kadar başarılı şekilde aynı potada eriten bir yazara olan merakım arttı.
Kitabın katmanlı ve görünüşte çok anlatıcılı anlatısı, ritmi durağan, cümleleri de “demir leblebi” yapıyor elbet ama, elden bırakılıp da bir daha okunmayan türden bir anlatı değil. Ben de, tüm bu nedenlerle, yazarı araştırmaya niyetlendim.
İşte tam bu noktada biraz sükût-u hayale uğradım. Çünkü yazar hakkında yukarıda yazdığım yaşam öyküsü dışında fazla bir bilgi yok.
Türk edebiyatına bu kadar güzel eserler (Lâ, Nûn Masalları, Yerli Yersiz Cümleler, Mücella, İsimle Ateş Arasında, Nar Ağacı gibi) veren bir yazarın “münzevi” hayatından çıkıp, okuyucuya kendini “hatırlatması” gerekmez mi? Son kitabı “Kehribar Geçidi” bile 5 yıl önce yayınlandı. Yazım, yeni bir eser yaratımı için, bana biraz fazla geldi. Belki şu anda yazar, yeni bir çalışma üzerindedir. Kim bilir?
Son söylediklerim bir “serzeniş” olarak algılanmasın ama “yepyeni” ve “nevi şahsına münhasır” bir Nazan Bekiroğlu kitabı okumanın vakti gelmedi mi?
20 YIL SONRA… YENİDEN
Puan vermedi·376 syf.··
Beğendi
·2026 16. kitabı
·8 günde okudu
·Okunma: 03 Mayıs 2026 18:40
Yazarın, gençlik çağında devlet aleyhine düzenlediği bir komplo nedeniyle tutuklanmasını ve kürek cezasına mahkûm edilmesini konu alan bu kitabını, yirmi yıl sonra yeniden okumak, kitabın da yazarın da keşfedilmemiş ve derinlemesine anlatımına vâkıf olmama sebep oldu.
Rus edebiyatının, bu en güçlü kalemi, mahpusluk hayatı boyunca içinde bulunduğu ortamı, insanları ve yozlaşmış Rus toplumunu öyle iyi anlatıyor ki, mekânlar da, insanlar da capcanlı karşınızda duruyor. Üstelik, Dostoyevski bunu tüm kitaplarında başarılı bir şekilde yapıyor. “Suç ve Ceza”nın “Raskolnikov”u; “Budala”nın “Prens Mişkin”i; ve “Karamazov Kardeşler”i… Hepsinde, “ayna” Rus toplumu ama derinlerde hep “insan” ve onun “yozlaşmış” tarafları var. Sanırım bu yüzden, çağdaşı Tolstoy ile çağları aşan bir yazar.
İyi okumalar…
Binlerce Hayat ve “Kök” Yaşam
Kendi kök yaşamında türlü türlü sorunlarla köşeye sıkışan ve sorunların baskısı nedeniyle ölmeyi canı gönülden isteyen Nora Seed’e, kurgusal bir “Gece Yarısı Kütüphanesi” ile yaş(an)ması muhtemel sonsuz sayıdaki yaşamı bir göstermeye çalışan ihtiyar kütüphaneci Louise Elm’in hayli felsefi konuşmalarını içeren bir kitap “Gece Yarısı Kütüphanesi.”
Kitabı okurken “felsefe” denilen okyanusa okuyucuyu nasıl çektiğini anladım. Güçlü dili ve etkileyici kurgusuyla, kahramanın yaşadığı diğer hayatlar,yalan olmasın, bana bir zamanlar izlediğim efsanevi bir diziyi hatırlattı. Bu dizi, 2000’li yılların başında yayınlanmasına rağmen halen izlenmekte. Bunu düşününce, aklıma şu soru geldi: “Matt Haig’in bu kitabı, 20 yıl, 30 yıl ya da yarım asır sonra hâlâ okunur mu?” Bunu elbette zaman gösterecek ama yayınlandığı 2020 yılında “Yılın En AŞ’yi Romanı” ödülünü alması, sanırım bir ipucu.
Yaşamak ihtimalimiz olan sonsuz hayat olabilir ama bizi artı ve eksilerimizle biz yapan şey, kök yaşamımızdadır.
MUSTAFA… MUSTAFA KEMAL… MUSTAFA KEMAL ATATÜRK…
Bu kitap hakkında yazmaya başlarken, nereden başlayacağımı bilemedim. Öncelikle çok nadir de olsa, kısa zamanda bitirdiğim ve “Yahu, ben ne okudum?” dediğim kitaplardan biri oldu bu. Ben, okurken bunları yaşadıysam, yazar kim bilir bu eseri vücuda getirirken neler hissetti?
Ülkesini, emperyal güçlerin boyunduruğundan kurtaran o büyük adama, önce “MUSTAFA” sonra “MUSTAFA KEMAL” ve en sonunda Türklerin atası “MUSTAFA KEMAL ATATÜRK” olarak yaklaşmış. Çocuk, delikanlı, âşık, her daim idealist, kararlı ve ömrünün sonunda yalnız bir “Büyük adam”ı anlatmış yazar. Bazı yerlerde bazı ifadelerde tekrara düşse de kitap, kanaatimce, Atatürk’ü sevip rol model alanların takdirini kazanmış olsa gerek. Birinci baskısının 150 bin adet olması, başka bir şeyle açıklanabilir mi?
Reklam