Orman Matty’nin yolculuklarının masum ve gerekli olduğunun da farkındaydı. Sarmaşıklar asla ona doğru uzanmıyorlardı
hatta bazen ağaçlar sanki Matty’e yol açmak için hareket ediyor gibiydiler. Matty bir keresinde kör adama “ağaçlar beni seviyor “ diye böbürlenenmişti. Kahin ona katılıyordu “belki de ormanın sana ihtiyacı var “ diye yorumda bulunmuştu. Matty’e insanların da ihtiyacı vardı
Bunu kontrol etmeyi öğrenmeliyim’ dedi kendi kendine. Ardından şaşırtıcı bir biçimde ağlamaya başladı Matty’nin asla ağlamamak gibi çocuksu bir gururu olmuştu şimdiye dek. Ama şu anda hıçkırarak ağlıyordu ve döktüğü gözyaşlarının içini temizlediğini hissediyordu.