"Ücretleri artirmaya olanak var mı ki?" dedi. "İnsafsiz bir düzen, bu ücretleri, işçinin ancak kuru ekmek yiyerek çocuk yapmasina kıtı kıtına yetecek şekilde tesbit etmiştir. Bu ücret çok asagi düserse, isçiler açliktan ölür. Sonra yeni isçiye duyulan ihtiyaç ücretleri tekrar yükseltir. Çok yükselirse, fazla olan istek karşisinda yeniden düşer. Bu aç midelerin dengesidir, açlik küreğine sonsuz mahkûmiyettir."
Ne diyordu değirmenci dayı? Bu nasıl çark ulan! Buğday bizim, ezilen biziz. Un olan biz, aç kalan biziz. Kim ulan bu doymak bilmeyen soysuz?
Yaşar Kemal