Her zaman inanmışımdır; insanın içine en çok iyi niyet yakışır. Şükrün sessizliği, duanın verdiği o görünmez huzur… Belki de insanı ayakta tutan şey tam olarak budur.
Şimdi dönüp baktığımda, hayatımdan bir bahaneye sığınarak çıkanlara da hiçbir sebep yokken kalanlara da kırgın değilim. Çünkü zaman bana şunu öğretti: Hayat, yanında gerçekten kalmak isteyenlerle güzelleşiyor.
Bu yüzden sevgiyi ertelememek gerek. Güzel olanı hoyratça tüketmemek, iyi gelen insanları ihmal etmemek… Çünkü bazı şeyler geç kalınca değil, değer bilinmeyince kaybediliyor..