sadieryilmaz
@Sadieryilmaz
Kafa dengi insan az, kitaplar bu yüzden hep yakın.
Şu anda okuduğu kitap
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
O okulun duvarları bugün biraz daha sessiz; çünkü artık geri gelmeyecek sesleri saklıyorlar. Sıralar yerli yerinde duruyor, defterler yarım kalmış cümlelerle açık ama o cümleleri tamamlayacak çocuklar yok. İnsanın içini en çok acıtan da bu: Hayatın, sanki hiçbir şey olmamış gibi devam edebilmesi. Birkaç gün konuşulup sonra unutulması. Oysa unutmak, acıyı hafifletmez; sadece vicdanı susturur.
Bir yerlerde anneler hâlâ aynı odalara girip çıkıyor, çocuklarının kokusunu kaybetmemek için sessizce ağlıyor. Babalar susuyor, çünkü bazı acıların sesi olmaz. Ve biz, dışarıdan bakanlar… yavaş yavaş alışıyoruz. İşte en tehlikelisi de bu: Bu kadar büyük bir acıya alışmak.
Unutulan her çocuk, bu toplumun vicdanından eksilen bir parçadır. Çünkü bazı kayıplar sadece bir ailenin değil, herkesin sorumluluğudur. Bu sadece bir yas değil; bu bir uyarı. Bir şeylerin değişmesi gerektiğini haykıran ağır bir gerçek.
Hiçbir çocuk, bir ihmalin ya da bir sessizliğin bedeli olmamalı. Ve hiçbir acı, bu kadar kolay unutulmamalı. Çünkü bugün sustuklarımız, yarın daha büyük kayıplar olarak geri döner. Ya gerçekten duyacağız ve değiştireceğiz… ya da her seferinde biraz daha eksileceğiz.
Osman Nuri Topba Hoca Efendi; Masasında bulunan çiçeği göstererek: "Bakın bu çiçek buraya ferahlık vermesi için konmuş... İşte mü'min de öyle olacak. Girdiği ortama huzur verecek evlâdım...
Tercih edilmiş yalnızlık, kaçış değildir;
bilinçli bir geri çekiliştir.
Kalabalıkların gürültüsünden sıyrılıp
kendi iç sesini duyabilme cesaretidir.
Çünkü yalnız kalabilen insan,
kendine katlanabilen insandır.
Kendiyle oturabilen,
kendiyle konuşabilen,
kendi karanlığını inkâr etmeden
kendi ışığını inşa edebilen insandır.
Yalnızlık herkesin korktuğu bir boşluk değil,
farkında olanların inşa ettiği bir alandır.
Orada maskeler düşer, roller susar,
insan geriye sadece özüyle kalır.
Ve işte o anda anlaşılır ki;
yalnızlık bir eksiklik değil,
kendine ait bir alan kurabilme ayrıcalığıdır.
Unutma:
Kalabalıkların içinde kaybolmak kolaydır,
ama kendi içinde kaybolmadan yaşayabilmek
gerçek ustalıktır (A.ka)