Orhan Pamuğun eserlerini her ne kadar serükleyici ve dilini sade bulsam da heves ile başladığım bu kitabı şükürler olsun bitti diyerek son sayfasını kapattım :)
Gerçek aşktan ziyade kemâlin takıntı haline getirdiği, farkında olduğu şey aslında hastalık. Füsunla 45 günlük bi birliktelik yaşayıp bi anda ondan kopması ve ayrı düşmeyi kaldıramaz ve varını yoğunu füsuna adar. Onu elde etme isteği veyahut onunla olma isteğini her şeyin üstünde tutar.
Füsun’un fotoğrafını aşkla öptü ve ceketinin göğüs cebine dikkatle yerleştirdi. Sonra bana zaferle gülümsedi.
“Herkes bilsin, çok mutlu bir hayat yaşadım.”