“İçimin vadilerinde kış kıyamet…
Ve ay her gece
Gümüşi bir yalnızlığı anlatmak için
Doğuyor sanki öylece.
İçimin dağlarına duman basmış
Ağaçların dallari bir o yana bir bu yana
Ve yapraklar ve kuşlar birbirine karışmış
Savruluyorlar gökyüzüne
Ve onlara ve hareket eden her şeye inat
Sonbahar’la birlikte efkar
Demir atmış içimin derinliklerine”