Elif Şama
@Sahaf23
Şu anda okuduğu kitaplar
Fatih Harbiye
“Birini tanımak için onunla ya yolculuk etmeli ya da bir akşam oturup musikisini dinlemeli.Çünkü ruh,en çok o anlarda maskesini düşürür.”
Ötüken yayınları
Reklam
Alamut Kalesi
Hüseyin babasından her ne kadar bağışlanma talebinde bulunsa da cevap alamadı .Bunun üzerine;
“Ey bre Hasan Sabbah!Önce ağabeyim Muhammed’i,şimdi de beni öldürüyorsun.Sen kendini ne kadar Tanrı gibi görsen de Tanrı değilsin.Şu meydanda bekleyen fanilerden ne farkın var?Her yerde zulüme karşı durduğunu söylersin de neden zulüm yaparsın?İşte başım birazdan gövdemden ayrılacak.O zaman sen huzur bulacak mısın?”dedi.
Bu sözler üzerine Hasan oğlunun yüzüne bakmadan;
“Tanrı seni bağışlasın “dedi ve yürüdü.Bu yürüyüşün anlamı açıktı .Hasan oğlunu bağışlamamıştı.
Alamut Kalesi
“Oğlunun çığlıklarını duyan Hasan ,ilk defa hüngür hüngür ağladı.”
“Zaman acıydı .Gün gelecek oğlunun masum olduğunu öğrenecekti.”
Alamut Kalesi
Ölüm,onun için doğal bir olguydu. Her ölümü metanetle karşılayan bir baba, Kendi oğlunun ölümünü de Metanetle karşılayabilir miydi?
İki arada bir derede kalmıştı. Oğlunu öldürtüse kendi iç huzurunu asla bulamayacaktı. Öldürtmesi ise de halkı arasında tüm saygısını yitirecekti.