Hayat hikâyelerden oluşur. İyi hikâyeler, kötü hikâyeler, mutlu hikâyeler, acı hikâyeler... Ve hayat her zaman bunların tek birinden ibaret değildir. Her hikâyenin içinde acılar kadar neşe, umutsuzluk kadar umut, çaresizlikten çok çare vardır. Ya bu hikâyeleri yaşar ve kendinize saklarsınız ya da anlatmayı seçersiniz.
Tıpkı benim yaptığım gibi.
.Sessiz olacaksam bu içimden geldiği için olacaktı Kendimi her şeyden soyutlamaya çalıştığım için değil. Hiçbir zaman Sıla gibi biri olamazdım ama belki ben de kendi karakterimin izin verdiği ölçüde rahatça iletişim kurmayı öğrenebilirdim. Bunun sadece istemekle ilgili olduğunu fark etmiştim. Hayat bir şekilde yaşanıp gidiyordu. Boş bir sayfada bir noktadan ibaret olabilirdik. Düz bir çizgi, bir eğim, yalnızca bir karalama ya da bir resim. Uzun zamandır düz bir çizgiden ibarettim. Artık bir resme dönüşmek istiyordum.
En güzel günlerin ardından her zaman bir felaket gelir. Her zaman.
Çok fazla şeker yediğiniz için hastalanabilirsiniz. Yeni bir şarkı öğrenip bütün gün haykırarak onu söylediğiniz için komşularınız şikâyete gelir. Yıldızların adını öğrenmişsinizdir ve arkadaşlarınıza bunu göstermek için can atıyorsunuzdur ama ertesi gece gökte hiç yıldız olmaz. Harika bir okul gezisinden dönmüşken babanızın ölüm haberini alırsınız. Güzel günler, peşlerinde felaketleri sürükler. Bazen gerçek bir felaket, bazen de büyük sıkıntılara yol açabilecek küçük felaketlerdir bunlar.
İnsan güzel şeylere çok çabuk alışıyordu. Keşke bu güzellikler kaybetme korkusunun üstünü de aynı hızla örtebilseydi.
"İnsan zaman zaman dünyanın berbat bir yer olduğunu dşünüyor. Hiçbir şeyin iyi gitmediğini, talihinin asla dönmeyeceğini sanıyor. Dışarıda tek bir iyiliğin bile kalmadığına inanabiliyor. İnsanı en çok yalnızlaştıranın bu olduğunu düşünüyorum. Yani hayata olan inancını kaybetmek. Kendimi dipsiz bir kuyunun dibinde hissettiğim bir günde, biraz nefes alabilmek için geldiğim parkın duvarında eğri büğrü bir yazı görmüştüm. 'Hepimiz bir çukurda debeleniyoruz ama bazılamız yıldızlara bakıyor'yazıyordu. Anlık bir dürtüyle duvarın fotoğrafını çektim. Akşam yatağımda uzanmış fotoğrafa bakarken düşündüm ki hayat koca bir çukursa ne olmuş? Yıldızlara döndüğünde her şey değişmez mi? Bu yüzden fotoğraf çekmeye devam ettim. İnsanlar da yıldızlar gibi. Uzaktan bakınca hepsi aynı görünüyor ama yaklaştığında farklı olduklarını anlıyorsun."
"Yoldan geçen birinin hayatta nelerle savaştığını bilemezsin. Belki mutludur, işte umut etmek için bir delil. Belki mutsuzdur ama yine de çabalamaya devam ediyordur, işte mücadeleye devam etmek için bir destek. Gün batımının manzarasında uçan kuşlar vardır. Evet dersin, böyle manzaralara şahit oldukça yaşamak hâlâ güzel olabilir. Her gece sokak lambasının altında uyuyan bir köpeği kendine dost edinirsin. Tüm bunlar sana hayatın, sandığın kadar kötü bir yer olmadığını gösterir. Eğer görmek istersen. Bu yüzden bu fotoğrafları biriktiriyorum. Satırlarını sadece benim okuyabildiğim bir öyküyü anlatıyorlar."