Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Umut, dünyanın en tehlikeli şeyhlerinden biriydi. Bazen insanın küçücük bir umut yüzünden yaptıkları şeyler sizi şok edebilirdi. Hatta sizi bulutlara çıkarabilirdi, ama asla sertçe yere çakılmayacağınızın garantisini vermezdi.
Benim gibi huysuz insanlara böyle şeyler yapılmamalıydı bence. Yemeğimiz ya da filmimiz bölünmemeliydi. Kitap okurken dikkatimiz dağıtılmamalıydı. Bunlar bizim için önemli hususlar, lütfen çevrenizdeki huysuz insanlara bu kurallar çerçevesinde davranın.
İnsan hayatı çok karmaşık. Bütün aksaklıklara, kusurlara, yanlışlara,kazalara, belalara, ayrılıklara rağmen bir şekilde devam ediyor. Bazen, çok bunaldığınız ya da kırıldığınız anlarda sizin için için bir süreliğine durmasını istiyorsunuz. Ama durmuyor. Hatta çoğu zaman daha da hızlanıyor. Sizin kırgınlıklarınızın, hatalarınızın, kayıplarınızın dünya için ne kadar önemsiz olduğunu göstermeye çalışmış gibi bir hal alıyor. Kendi duygu karmaşanıza odaklandığınız anlarda öyle süratle akmaya başlıyor ki, zamanla bazı şeyleri takip edemiyorsunuz. Takip edemediğiniz bu meseleler gelip ayağınıza dolanıyor ve sizi sertçe yere çalarak nevrinizin dönmesine neden oluyor. Tekrar doğrulduğunuzda sizin karmaşanız dışında dönen dünyayı fark ediyorsunuz ve o andan itibaren yapmanız gereken tek şey düzene ayak uydurmak oluyor.
Evet, düzene ayak uydurduğunuz müddetçe oyuna dâhilsiniz. Düzenin bir parçası olduğunuzda insanlar yüzünüze gülümsüyor, size kibar şeyler söyleyip iyiliğinizi düşünüyormuş gibi davranıyor. Düzene dâhil olduğunuz müddetçe onlardan birisiniz. Aksi olduğunda ise, önemsenmeyip bir köşeye atılıyorsunuz. Sanki size hiç ihtiyaçları yokmuş gibi, bu çark sensiz de döner güzelim derlermiş gibi gözlerini karartıp, yokluğunuzu görmezden geliyorlarlar. Umursamıyor ya da önemsemiyorlar. Ve bu da hiç hoş bir duygu olmuyor, tecrübelerimden biliyorum.
Ama sonra... Sonra geçiyordu. Sabah oluyor, uyanıyordum. Ve yalnızlığın bana ne kadar yakıştığını fark ediyordum. Hep dedikleri gibi oluyordu. Sizi öldürmeyen şey güçlendiriyordu.
Ayrıca tuhaflaştırıyordu.
Ama geçiyordu işte. Her şey geçiyordu. Ve geriye yalnız ben kalıyordum. Tek başıma ama hâlâ ayakta... Gözlerim yavaşça kapanırken içimden tekrarlıyordum her seferinde.
Nefes alıyorsak, umut var demektir.