Artıq insanlar maraqlı gəlmir. Onlarla söhbət etmək, nəyisə bölüşmək istəmirəm. Çünki söhbətlərin hamısı "Necəsən?"
"Yaxşıyam sən necəsən?"
"Mən də yaxşıyam" deyə başlayıb,bitir. Bu artıq heç də cəzbedici gəlmir. Yeni insanlar da tanımaq istəmirəm. Çünki hamısının sonu eyni cür bitir. Sonuna qədər davam etmir sevgilər, dostluqlar. İndi həyatımda onların çoxunu 5-10 il sonra görə bilmərəm . Və buna üzülürəm desəm yalan olar. Gedənləri saxlamaq kimi bir fikrim yoxdur. Hətta çoxlarına qapını özüm açıram.
Tez-tez lazım olan şeylər əvəzinə, lazımsız şeyləri edirəm hissinə qapılıram. Sanki nələrisə dəyişməli, gücləşdirməliyəm.Özümü bir şagird kimi hiss edirəm, sanki qiymət ala bilməmişəm və qovulacam deyə narahatam.