İnsan kafasından büyüyünce iyi bir insan, eş, arkadaş, dost olacağına inanıyor.
Ancak büyüdükce ne kadar kalıplaştığını ve değişimin zorlaştığını fark ediyor. Değişim için konfordan uzaklaşmak gerekiyor, başkalarının yüzümüze söylediğinde acı hissetiricek gerçeklerle kendimizi sık sık muhasebeye çekerek yüzleşmek gerekiyor. Tüm bunlar zorlu iklim koşullar sonrasında etrafa güzellik saçan bir çiçeğin açması gibi sanırsam. Ancak bu acıya katlanıp acının bize öğreticeklerine kucak açtığımızda sanıyorum ileride bilge, etrafına huzur dağıtan bir ihtiyar oluyor insan. Aksi halde etrafına öfke saçan dikenleri batmasın diye kaçtığımız bir ihtiyar gibi olmayalım.
Peki şuan hangi yolda ilerliyoruz şuanki davranışlarımıza, adımlarımıza baktığımızda kendimizle ilgili öngörülerimiz nasıl?