Patiayak ve Aylak
@Salil
Kiminin kimi benim dertlerime ortak olabilen meleğim,yalnız olduğumu unutturabilen kankam.
Tuğçe benim canım,dert ortağım,kankam.
Film bittiğinde salonu derin bir sessizlik kapladı. Bir süre gözlerimizi perdeden ayırmadan öylece durduk. Suskun ve şaşkın. Sonrasında... hepimiz ayaktaydık. Ellerimiz morarırcasına,çılgınca alkışladık.
Aslında bitmesini istemediğimiz için öyle şaşkın kalmıştık. İçten içe devam etsin istedik.
Hani güzel bir kitabın son sayfasına geldiğinizde içinize bir hüzün çöker, ya da çok sevdiğiniz bir misafir kapıdan çıkarken mahsunlaşırsınız ya ;öyle bir sessizlikti bizimkisi. Filmin sonlanmasına bir saygı duruşuydu.
Müdür yardımcısı defalarca Mercan’a sarıldı,”Doğrusu böyle bir film beklemiyordum,”dedi. Şaşkın ve sevinçliydi. Öğrencilerin hepsi Mercan’a yaklaşmak için fırsat kolluyordu sırtına vurup “Harbiden,” diyorlardı “güzel film.”
Kalabalığın gerisinde kalıp,arkadaşımın yalnızlaşmasını bekledim. Yan yana geldiğimizde beğenip beğenmediğimi önce gözleri sordu. Sonra bilindik cümleyi kullandı:” Nasıl? Film hoşuna gitti mi?”
“ Ba-yıl-dım!”
...
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Toprak zemini kaybetmemeye çalışarak geldiği yollardan geri dönmeye başladı. Yuvasına,arkadaşlarına,onu büyütüp yetiştirenlere sürünüyordu. Onların kokusu gibisi yoktu. Kardeşinin kokusunu çok uzaklardan bile tanırdı.
Dönüş yolu tüm canlılar için aynıydı. Uzun olurdu. Yollar bitmek bilmez,durmadan engeller çıkardı:Kaldırımlar,merdivenler,koca taşlar,kanalizasyon boruları ve kediler. Sürüngen,her birini ustalıkla geçti. Ne kadar süre gittiğini bilmeden süründü. Durmadan süründü. Daha önce yuvadan o kadar uzaklaştığının farkına varmamıştı...
