"Kafası şüpheyle, bedeni panikle doluydu; gücünü kaybetmiş, çaresiz kalmış gibiydi. Günden güne kendini sürükleyerek, dünyaya neredeyse hiç çıkamayarak, sabah geç saatlere kadar yatakta yatarak, yırtık terliklerle evin içinde ayaklarını sürüyerek ya da duvara dönük bir sandalyede oturup kalp atışlarını dinleyerek, belki de durmasını dileyerek, kendinden uzaklaştı."
...ve Sarah sordu "bunu neden yaptılar ki?"
Kuzeni yanıtladı: "insanlar böyledir. Bazen birbirlerine hiç sebep yokken böyle şeyler yaparlar".
"Ama biz yanlış bi şey yapmadık ki" dedi Sarah.
"insanlar böyledir işte..." Dedi kuzeni. "Insanlar böyledir."
"Savaştan sonra zaman içinde kuzeni bir yere, Sarah ise başka bir yere gitmişti. Yıllarca ayrı kaldılar. Ne kadar uzun ya da hangi savaş olduğu önemli değil. Sonuçta savaş insanları ayırır."