Baris
@Same_Baris
86 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
Eğer ruhuna dair hiç bir şeye erişmemiş bir insan dünyadan feragat etmeye başlarsa hayat ağacındaki yeşil yaprakları koparıyor demektir.
Geride yaralar bırakır, acılara ve mutsuzluğa sebeb olur. Sonrada bu acının hırsını herkesten alır. Bu yüzden dünyadan nefret eden rahipler ve sannyasin'ler görürsün. Onlar öfkeyle dolup taşar ve diğer herkesin cehenneme gitmesini umarlar. Kendileri cennete gitmek için düzenlemeler yaparlar ve tüm günahkarkarın cehenneme göndermekten keyif alırlar.
Cehennemin tüm acılarını, kederlerini ve işkencelerini kim yaratır?
Onlar, tüm dünyevî şeylerden "yoksun" kalan aynı insanlardır. Elleri dolu olan insanlara öfke dolulardır ve intikam almak isterler. Peki intikam almak için ne yapa bilirler? O elleri dolu olan, dünyevî güzelliklerden yararlanan insanlara; lanet okur , günahkar damgsı vurur ve besledikleri kin, nefret ve yaşayamadıkları zevklerin acısı bağlamında; bir sonraki hayatta öc almaya hazırlanırlar.
Reklam
Sonuç sefil olmuş bir toplumdur; insanlar feragat edileni görür ve içsel zenginliği görmezler; sırf onları taktik etmek için onlarda feragat etmeye karar verirler. Harici şeylerden feragat ederler ama içlerinde ne olduğunu görmezler.
Toplum ve Ben-Sen-OFelsefe
Varlık anlamını çözen bireyin, kimsenin; onun hakkında ne düşündüğünü umursamaz. Çünkü o kişi zaten farkındalığının farkındadır. Basite indirgenmiş yargılama biçimleri, ancak; yargılayanın cahilliğini ve acizliğini ortaya koyar sahip olduğu bilgi dahilinde.
Karşıma alabilseydim kendim olan karşı düşünceleri olan kişiyi, çok daha mantıklı çözümler bulurdum sorunlar ile çatışmada.
Ah be kızlar, keşke şu egonuzun hadsizliği kadar; uzunda olabilseniz. Olmadığınız için mi bu egoya sahipsiniz?!
Kime göre, neye göre... Değil. Adrese teslim.
Reklam