Sözümüzde "günahsız" değiliz.
Sözün gücü, cehennemde tümüyle yanlış kullanılır. Sözü, kendim
küfretmek, suçlamak, utandırmak, yok etmek için kullanıyoruz.
Bazen sözü doğru kullandığımız da oluyor. Ama ne yazık ki sık
değil. Genellikle sözü kendi bireysel zehrimizi akıtmak için kul-
lanıyoruz -kızgınlığımızı, kıskançlığımızı, çekememezliğimizi
Ve nefretimizi ifade etmek için.
Cezalandırılma ve ödül alamama korkusuyla, kendimiz olmayan farklı bir kişiliğe bürünürüz. Başkalarının bizi görmek istedikleri gibi biri olarak onların onayını almaya çalışırız. Anne babayı memnun etmeye çalışırız , okulda öğretmenleri memnun etmeye çalışırız, kiliseyi memnun etmeye çalışırız ve bir oyuncu olmaya başlarız. Kendimiz olmaktan korkarız, çünkü kendimiz olduğumuzda reddedilmekten korkarız. Reddedilme korkusu, yeterince iyi olamama korkusuna dönüşür. Sonunda olmadığımız biri haline geliriz. Annenin inançlarının, babanın inançlarının, toplumun inançlarının, dinin inançlarının bir kopyası oluruz."