Bu zorluğun içinde kaybolmak yerine bir yolu beraber zorlamaya ne dersin? Çünkü ne gelebilmek ne gidebilmek çözüm; sadece beklemek bizi daha çok eksiltiyor.
İşte bu yüzden ikimiz de aynı arafta nefes almaya çalışıyoruz. Ne kavuşmak bir çözüm, ne de vazgeçmek bir seçenek gibi görünüyor. Sadece o eşikte asılı kaldık.
Bazen dünyanın en özgürleştirici, bazen de en kırıcı gerçeğidir. Kimsenin beklentisini karşılamak zorunda kalmadığın o ıssız boşlukta, aslında en çok kendinden vazgeçtiğini fark edersin. Ama unutma ki; başkalarının seni fark etmemesi senin yok olduğun anlamına gelmez, sadece onların bakış açısının darlığını gösterir."
Işıklar söndüğü an biter bendeki bu sahne,
Yaşadık bitti işte, her teselli bir bahane.
Kefen dediğin kumaş, sanma öyle şahane,
Bir varmış bir yokmuşuz, hayat koca bir meyhane.