Yusy
@SanchoPanzza
26 Eylül
7 okur puanı
Şubat 2018 tarihinde katıldı
Klasik Murakami esintileri yine sıkıntılı ilişkiler yine kalabalıklardaki yalnızlar yine müzik yine... Her şey bir tarafa bu kitapta insanı kendine çeken bi yan var belli bi yerden sonra kapılıyorsunuz olaylar olaylar derken nasıl bitiyor anlamıyorsunuz. Ama kitapta aşırı bi depresif hava var okurken japonların neden bu kadar depresif özellikle neden intihara meyilli bi toplum olduğu sorunu tekra çıkıyor karşımıza tuhaf anlayamıyor insan. İşin benim için daha garip olan yanı mental olarak yorucu bi maratondan çıkıp sakin kaldığımda şimdi bi Murakami okumam lazım diye düşünmem.(Ben mi tuhafım acaba yoksa Murakami genelde de böyle bi izlenim mi bırakıyor merak etmiyor değilim?)
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kitap Ercüment Cengiz in ilk romanı olmasına rağmen üslup ve akıcılığıyla okuyucu sıkmayan güzel bi havada gidiyor bizi İstanbul chicago arasında götürüp getiren bir yandan Türk Ermeni kardeşliğinden bir yandan da değişen koşullarla adeta Ermenilerin Türkleri düşman olarak görmesi işleniyor kitabın son bölümünde de olduğu gibi asıl verilmek istenen mesajın hiç kimsenin ırkı Dili Dini yüzünden ötekileştirilmemesi ve önemli olanın insanlık olduğu vurgulanıyor. Kitabın giriş gelişme bölümleri gayet ayarında gitmesine rağmen sanki sonuç biraz hızlı oldu aceleye gelmiş gibi oldu ama sonunu da alışılmamış bi şekilde bitirerek bi şok etkisi de bırakmadı değil hani genel olarak beğendiğim ve okurken hiç sıkılmadığım güzel bi romandı. OKUYUN
