Sandalagaci
@Sandalagaci
" Kendini bu çağdan sakınanı sevdim,seviyorum,seveceğim."
Şu anda okuduğu kitaplar
Uzakların şarkısı...
Üzerime hala turuncu yağmur yağıyor. Kirpiklerime düşen damlaların eşsiz güzelliğiyle iki buçuk asırlık yorgunluğumu tahayyül ediyorum. Sanki bende Bünyamin ile birlikte tren yolculuğuna çıkmış, Besti Nine'nin çorbasından kaşıklamış,Zencefil'in kanatlarıyla kanatlanmış,Gülbadem'in ilim aşkıyla azimlenmiş bir yolcuydum.
Ankara-Kars, Delhi-İstanbul ve Kars-İstanbul...Bu mekanlarda zamanın renklerine bir yolculuk gibiydi adeta.
Bu eseri okurken "Sanmaki uzak hep uzak kalacak." demişti bir arkadaşım. Ne kadar doğru bir tespit. Uzak ne Gülbadem için uzak kaldı ne de Zencefil için. Uzak yolculuğun,yürümenin şarkısıydı. Ve birbirine çarparak durmuştu sonunda.
Eserin günümüz ve geçmişle harmanlanmış olması, metaforlar,ruh tababeti... Bir masalın içinde kaybolmuş gerçekliğin ete kemiğe bürünmek istemesini andırıyor.. Ve 13 renk insanın içindeki sihirli anahtar kelimelerin zamana nasıl meydan okuduğunu resmetmiş adeta... Güzel bir eserdi. Okunmasını şiddetle tavsiye ederim...:)
Reklam
Livaneli'nin Son Ada kitabı beni içine çekip ordaki kahramanların etine kemiğine büründüren kitlelerin yansıması bir eser. Ordaki bakkalın sakat oğlunun sessiz kahramanlığı...
Martıların mücadelesi...
Lara'nın naif ve zarif bir kadın olmasına rağmen zalimin karşısında dik durması...
Yazarın arkadaşlarını uyandırmak için tüm hücreleriyle savaşması...
Anlatıcının utangaçlığı,çekingenliği...
Ve ekolojik dengenin bozulmasıyla doğanın insana tepki vermesi...
Bunların hepsi bir distopyaya dönüşmüş olsa da her toplumda var olan bir gerçekliği gün yüzüne çıkartıyor.
Herşey sorgulamadan yaşamaktan kaynaklanıyor. Sessiz kalmaktan. Zulüme ortak olmaktan kaynaklanıyor. Bana dokunmayan yılan bin yıl yaşasından... Ve eninde sonunda o yılan bana dokunmasın diyene de sessizce dokunarak hayatını cehenneme dönüştürüyor. Livaneli işte tüm bunları eserinde eşsiz anlatımı ve sade bir dille anlatmış. Hayran kalmamak elde degil.
