Reklam
Kendini düşüncelere boğuyor. Kendini düşüncelere boğmaya, habire kendi kendine konuşmaya öyle ihtiyacı var ki.
"Ulan ne borcum olabilir ki bana hiçbi halt ama hiçbi halt vermemiş buralara? Vatana yani? Varsa da borcumuz ödedik Vatan Caddesi'nde iyi kötü."
Mutluluktan; bir en yakarlarda bir en aşağılarda olmanın zevkinden çatlıyor. Sevincinden ağlıyor; her türlü
ölçüsünü yitirmiş boktan ruhunun, en derinlerinden sarsıla sarsıla zırlıyor.
Hem kim ki onlar? Ne önemleri var?
Onlar hiç kimse. Çok fena yaşamış, çok çabuk ölmüşler.
Şimdi başka bir zaman.
Ölü âşıklar için zaman geçmiyorsa; onlar 92’de kaldılar.
Reklam