Sürekli yargılanmaktan ve hakkımda şöylesin, böylesin şeklinde teşhis konulmasından sıkıldım. Sevgi böyle bir şey miydi? İnsan sevdiğini eleştirmeye kıyamaz ki toz konduramaz. Sürekli kusur bulmak da neyin nesi?
Bir benzerlik kurmak gerekirse, insanın acısı gazın hareketine benziyordu. Belli miktarlarda gaz, boş bir kutuya pompalandığında kutu ne kadar büyük olursa olsun onu tamamen ve eşit dağılım göstererek doldurur. Aynı şekilde ıstırap da ister küçük ister büyük olsun insan ruhunu ve bilincini tamamen doldurur. Bu yüzden de insan ıstırabının “boyutu” tamamen görecelidir.