MinervanınKitaplığı
@Sarah__
“Hepimiz bataklıkta yaşıyoruz ama bazılarımız yıldızlara bakıyor.”
Mesajlara bakmıyorum, boşuna yazmayınız!!
“Budala mıyım kötü bir insan mıyım, bilmiyorum; bildiğim bir şey var: Ben belki de ondan daha çok acınacak bir haldeyim. Şu anlamsız dünya ruhumu bozmuş; kafam tedirgin, yüreğim doymak bilmiyor; hiçbir şeyle yetinmiyorum; zevke nasıl alıştıysam acıya da öyle alışıyorum, hayatım gittikçe boşalıyor; bir tek çare kaldı benim için: yolculuk etmek.”
Bencilliğin, bu dünyaya olan isteksizliğin, kötülüğün, garip tutkuların kitabı Zamanımızın Bir Kahramanı.
Kahraman dediğine bakmayın, büyük bir ironi.
Yazar da bunu söylemekten geri kalmıyor zaten.
Henüz 27 yaşında bir düelloda hayatını kaybeden Mihail Lermontov, yazabildiği tek romanıyla bence en iyi yazarlar arasına girmiş.
Eğer paylaştığım önsözü okursanız, eminim siz de benimle aynı şeyi düşüneceksinizdir.
Kitap 2 bölümden ibaret.
İlk bölümde yazarın bir yolculuk esnasında kitabın kahramanı olan Peçorin'i onu tanıyan bir yüzbaşının ağzından dinliyoruz.
İkinci bölümde ise yüzbaşı Peçorin'e ait mektupları, günlükleri yazara verip, onları istediği gibi kullanabileceğini söylediği için, yazar da bunları Peçorin'in Günlüğü şeklinde bize tarih tarih sunmuş.
Kitabın en can alıcı kısmı burasıydı işte.
Peçorin meğerse karanlıklar prensiymiş.
Tanıdığı her kadında yara açan, bu yarayla alay eden, kötülükten belki beslenen belki de üzüntü duyan ama üzüntüsü uzun sürmeyen birisi.
Dostluk, arkadaşlık, aşk, sevmek kavramları onun için karanlıktan ibaret.
Ona bu duygularla yaklaşmak da imkansızdan öte...
Çok detaya girersem kitabı anlatmak zorunda kalacağım o yüzden ben susuyorum alıntılar konuşsun :)
İkinci bölümde hiç Rus edebiyatı okuyor gibi hissetmedim, Fransız edebiyatı kokusu buram buram esiyordu.
Bunda dün gece paylaştığım vampir videosunun da etkisi var sanırım, çünkü Peçorin'in bir vampirden farkı yoktu.
Belki kan
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
“Uzun süredir kalbimde değil kafam yaşıyorum zaten. Benliğimde iki kişi barınıyor: bunlardan biri, kelimenin tam anlamı ile yaşıyor, öbürü ise onu yargılıyor. Birinci, belki de bir saate kadar sizden ve dünyadan ayrılacak, ötekiyse... öteki ne olacak?..”