Gerçek anlamda sahip olduğumuz tek şey, kendimizdir.
Hayatta hiç kimse yokturki onunla kurduğumuz ilişki kendimizle kurduğumuz ilişkiden değerli olabilsin.Yalnızlığımız değerlidir.
Kendimize hep hatırlatmamız, çocuğumuza öğretmemiz gereken şey şu : Dünyada, öldüğünde yahut bir şekilde kaybettiğimizde varlığımızı idame ettiremeyeceğimiz kimse yoktur ; kendimiz hariç.
Karanlık sözler yazıyorum hayatım hakkında.
Öyle yoruldum ki ..
Yoruldum dünyayı tanımaktan. Saçlarım çok yoruldu gençlik uykularımda. Acılar çekebilecek yaşa geldiğim zaman , acıyla uğraşacak yerlerimi yok ettim. Ve şimdi birçok sayfasını atlayarak bitirdiğim kitabın başından başlayabilirim.
Görüyor musun, benimle katlanıyor, benimle paylaşıyorsun. Biz seninle tek ses, tek
bakışız.Yeryüzündeki herhangi biriyle hiç böyle bir paylaşımı gerçekleştireceğini umut ya da hayal edebilir misin?
"Kirpiklerinin perdesine sığınıp karanlığa alıştıktan sonra, bir ışık karşısında önce sakınganlıkla açılan, sonra ışığı kör edici bulsa bile kapanmakta çok geç kalan bir göz gibi, oda zihnini sözcüklere açmıştı."
Bak dinle beni. Sana hiç bir zaman gül bahçesi vadetmedim ben. Hiç bir zaman kusursuz bir adalet vadetmedim.... Ve hiç bir zaman huzur ya da mutluluk vadetmedim. Sana ancak bütün bunlarla savaşma özgürlüğüne kavuşmanda yardımcı olabilirim.