Kaderin karşısında, kedinin güzelce oynadıktan sonra öldürmeye hazırlandığı fare gibiydim. Derler ya, ne kaçabilen ne de hayatta kalmak için bir çıkış bulabilen fare o anda çıldırıp fırıldak gibi dönmeye başlarmış…
Yarınlar ne kadar karanlıksa, yarından ötesi o kadar aydınlıktı.
Okumak için uzaklara gitmekten çok, uzaklara gitmek için okumaktaydım.
Babamla aramdaki fark biraz da buydu. Bazen aynı şeyi düşünürdük, ama ben yanımdaki insanları incitecekse konuşmaktan kaçınırdım. O ise doğru bildiğinden kuşku duymadan bodoslama dalardı…
Hangisi daha iyiydi? Bugün, onun gibi davranmadığıma pişmanım. Ama hayallerindeki gibi bir isyankar olamayaşımın sebebi de, güçlü bir sesin gölgesinde yaşamış olmamdır kuşkusuz.
Aşk ilk günkü gibi kalabilir, heyecan da öyle. Aylar da geçse, yıllar da geçse. Hayat, insana bıkkınlık verecek kadar uzun değildir.